Εκταφή οστών αρχιεπισκόπων Κύπρου για... "προσκύνημα"!
Η είδηση έλεγε ότι βάνδαλοι σύλησαν τους τάφους τριών αρχιεπισκόπων τα ξημερώματα στο νεκροταφείο Αγίου Σπυρίδωνα, στη Λευκωσία! «Πω, πω, βανδαλισμός ιερόσυλων!», αναφώνησαν οι ευσεβείς Χριστιανοί. «Βρισκόμαστε μπροστά σε ανοσιούργημα», δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου της Αστυνομίας, κ. Μιχάλης Κατσουνωτός.
«Από τους τάφους του Αρχιεπισκόπου Σωφρονίου Γ´ και του Κυρίλλου Β´ απουσιάζουν τα οστεοφυλάκια, ενώ από τον τάφο του Αρχιεπισκόπου Κυρίλλου Γ´ απλώς υπήρξε μετακίνηση της ταφόπλακας, χωρίς να υπάρξει μετακίνηση του οστεοφυλακίου», είπε ο εκπρόσωπος Τύπου. Ερωτηθείς αν στρέφονται προς συγκεκριμένη κατεύθυνση οι υποψίες, είπε πως είναι πολύ πρόωρο. «Εύλογα διερωτάται κανείς πού βαδίζουμε επιτέλους. Φαίνεται ότι βρισκόμαστε και πάλι μπροστά σε ένα ανοσιούργημα, και δυστυχώς φαίνεται πως αυτή η κοινωνία έχει κάποιους ανάμεσά της με πολύ αρρωστημένα μυαλά», ανέφερε. (πηγή)
Σωπάτε βρε παιδιά, μην κάνετε έτσι! Πρόκειται για πράξη "λατρείας"! Δεν έχει αρρωστημένο μυαλό αυτός που το έκανε. Απλά ήταν υπέρ το δέον "ευσεβής". Είχε ακούσει ότι τους αρχιεπισκόπους τους λένε «παναγιότατους», και σκέφτηκε να πάρει τα οστά τους για προσκύνημα, μπας και του βγει και κάνα θαύμα στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε.
Μπορεί να έχει υπόψη του να χτίσει καμιά εκκλησία και να τα βάλει κάτω από την Αγία Τράπεζα, όπως είναι το "ορθόδοξο έθιμο". Μπορεί να τα τεμαχίσει σε κομματάκια και να τα μεταφέρει σε μοναστήρια ως οστά άλλων γνωστών "αγίων", όπως του Αγίου Φανουρίου, ή του Αγίου Σωφρονίου, που ήταν και συνονόματος του Αρχιεπισκόπου Σωφρονίου του Γ´. Βλέπετε στην "Ορθοδοξία" μας τα οστά "αγίων" είναι πολύτιμα και ο καθένας θα ήθελε να έχει ένα κοκαλάκι τους στο σπίτι του για να τον φυλάει. Καταλάβατε "ευσεβείς" Ορθόδοξοι χριστιανοί, εσείς που φρίξατε με το ανοσιούργημα;
Λοιπόν, πρόβατα "ορθόδοξης" βοσκής, εσείς που πάτε και προσκυνάτε μούμιες υποτιθέμενων αγίων στους υψηλούς τόπους ειδωλολατρίας, κατά προτίμηση σε νησιά, ξυπνήστε! Αν θεωρείτε ιεροσυλία τη σύληση τάφων και τη μετακίνηση οστών, πρέπει να θεωρήσετε ως απόλυτη ύβρι νεκρού και απόλυτη εξαπάτηση πιστού την έκθεση λειψάνων για προσκύνημα.
Αν επαναστατεί η συνείδησή σας εναντίον του ιερόσυλου της Κύπρου, πρέπει να επαναστατήσει χίλιες φορές περισσότερο εναντίον της Ιεραρχίας της Εκκλησίας που σας εξαπατά και σας κολάζει με το να σας προσκαλεί σε προσκύνημα λειψάνων και σκηνωμάτων.
Με ποιο δικαίωμα ξεθάβει η Εκκλησία νεκρούς και τους ανακηρύττει αγίους; Μιλάμε για το άκρον άπατον της θρησκευτικής απάτης, για ένα διαχρονικό "ιερό" έγκλημα χωρίς τιμωρία. Το πνευματικό σκοτάδι της ψευτο-ορθοδοξίας είναι τόσο πυκνό που κόβεται με το μαχαίρι. Και ποιος άνθρωπος έχει το δικαίωμα ν' ανακηρύττει αγίους; Ποιος γνωρίζει τα άδυτα της ψυχής του ανθρώπου και τους κρυφούς του διαλογισμούς παρά μόνον το πνεύμα του;
Θέλω να ευχαριστήσω τον άγνωστο ιερόσυλο για την ευκαιρία που μου έδωσε να καταγγείλω για άλλη μια φορά την Ορθοδοξία για σύληση τάφων κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση – τάφων υποτιθέμενων αγίων – και για τον εκμαυλισμό των πιστών σε προσκύνημα λειψάνων. Άθελά του ο ανόσιος της Κύπρου έγινε όργανο της Θείας Πρόνοιας για να καταγγελθεί από τούτο το ιστολόγιο η λειψανολατρεία ως απόλυτη ύβρις νεκρού και βλασφημία του Θεού.
Κι ενώ οι προσκυνητές λειψάνων και σκηνωμάτων λόγω βλακείας ίσως απαλλάσσονται, αναπολόγητοι είναι οι πονηροί ρασοφόροι που τα ξεθάβουν και τα εμπορεύονται, οδηγώντας τους πιστούς σε πνευματική πορνεία.
Posted by Μαρία Σεφέρου
Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010
Παρασκευή 19 Μαρτίου 2010
ΙΕΡΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ
Έπεσα από τα σύννεφα, απ' αυτά που μου είπε ένας Αλβανός εργάτης με τον Έλληνα πεθερό του.
Πριν παντρευτεί την Ελληνίδα σύζυγό του, θέλησε να βαπτισθεί χριστιανός.
Τότε ο παπάς της ενορίας του του είπε ότι πρέπει να κατηχηθεί πρώτα, για να μάθει ότι χρειάζεται
για τη χριστιανική θρησκεία.
Αυτό όμως για να γίνει χρειαζόταν σχετικά μαθήματα προς 20 ευρώ έκαστον.
Τότε κι αυτός αποτάνθηκε σε άλλη ενορία, βρήκε έναν άλλο κληρικό και βαπτίστηκε χωρίς
να δώσει δραχμή!!!
ΝΤΡΟΠΗ...ΝΤΡΟΠΗ...ΝΤΡΟΠΗ...
Πριν παντρευτεί την Ελληνίδα σύζυγό του, θέλησε να βαπτισθεί χριστιανός.
Τότε ο παπάς της ενορίας του του είπε ότι πρέπει να κατηχηθεί πρώτα, για να μάθει ότι χρειάζεται
για τη χριστιανική θρησκεία.
Αυτό όμως για να γίνει χρειαζόταν σχετικά μαθήματα προς 20 ευρώ έκαστον.
Τότε κι αυτός αποτάνθηκε σε άλλη ενορία, βρήκε έναν άλλο κληρικό και βαπτίστηκε χωρίς
να δώσει δραχμή!!!
ΝΤΡΟΠΗ...ΝΤΡΟΠΗ...ΝΤΡΟΠΗ...
Τρίτη 9 Μαρτίου 2010
ΥΠΟΘΕΣΗ "ΜΕΡΤΕΝ"
Ο Γερμανός Μαξ Μέρτεν,ο "εθνάρχης" Καραμανλής και η Γερμανίδα Φρειδερίκη...
Μια παλιά ιστορία που εξηγεί γιατί είμαστε ανιστόρητοι
Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης
Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας. Κι ο λαικισμός ένας μεγάλος εχθρός. Αλλά δεν υπάρχει μεγαλύτερος από τον εαυτό μας. Αυτόν τον “εθνικό” εαυτό μας που μας δικαιολογεί πάντα αφού πρώτα μας τοποθετήσει στον υψηλό θρόνο απ όπου όλοι και όλα, τα ξένα, των άλλων, φαίνονται υποδεέστερα. Αρκεί να μην χρειάζεται να μετρήσουμε με συγκεκριμένα μέτρα. Να μην μιλάμε δηλαδή για έλλειμα, παραγωγικότητα,απόδοση, κόστος. Αρκεί να μιλάμε για αόριστες, μη μετρήσιμες,σχεδόν μεταφυσικές έννοιες. Υπερηφάνεια, δόξα, ελληνικότητα,δίκιο. Διαθέτουμε την μεγαλοπρέπεια των φιλολογικών εννοιών. Τώρα βέβαια αν κάνουμε τον κόπο να κοιτάξουμε την ιστορία των άλλων λαών (και των Τούρκων και των Σέρβων και των Άγγλών και των Βούλγαρων) θα διαπιστώσουμε πως όλοι αυτοπροσδιορίζονται ως περήφανοι, γενναίοι, ηρωικοί,αδικημένοι .Και διαθέτουν όλοι και κατ αποκλειστικότητα τη θεία ευλογία.
Το δημοσίευμα του Focus εξόργισε και μένα. Αλλά ήταν ένα ανόητο, κίτρινο δημοσίευμα των κοκορακίων της γερμανικής δημοσιογραφίας. Ήταν όμως μια άποψη και ο καθένας έχει δικαίωμα σε αυτήν. Θυμηθείτε πόσες φορές έχουμε μιλήσει για κουτόφραγκους ή αμερικανάκια. Βεβαίως τα αστροπελέκια που έφτιαξαν το εξώφυλλο πρέπει γενικώς να προσέχουν όταν χρησιμοποιούν ιστορικούς συμβολισμούς γιατί αν κάποιοι μπουν στον πειρασμό να απαντήσουν αναλόγως, δυστυχώς η Γερμανία δεν διαθέτει κάποια Αφροδίτη της Βόνης αλλά μορφές που ταυτίστηκαν με την παγκόσμια ντροπή.
Είχε δίκιο ο Πάγκαλος πως η Γερμανία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την ελληνική οικονομία. Τα γερμανικά στρατεύματα κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, σκότωσαν έλληνες, κατέκαψαν την Ελλάδα και κατέκλεψαν περιουσίες και τα αποθέματα χρυσού της χώρας.Αρκεί βέβαια να μην ξεχνάμε πόσο ευθύνονται οι έλληνες και οι ελληνικές κυβερνήσεις.
Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που δεν διεκδίκησε πολεμικές αποζημιώσεις, αλλά γι αυτό δεν φταίνε οι Γερμανοί. Το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος, αυτό που δημιουργήθηκε (για να μην ξεχνάμε την ιστορία) και από συνεργάτες των Γερμανών, αρκετά ένοχο και πολύ περισσότερο δουλικό, υπερασπίζοντας ίσως τον εαυτό του, τη φύση του, παραιτήθηκε κάθε διεκδίκησης. Η υπόθεση Μέρτενς, που συγκλόνισε την Ελλάδα τη δεκαετία του 60, είναι μια παλιά ιστορία αρκετά επεξηγηματική. Πριν από χρόνια, μια δημοσιογραφική έρευνά μου για την υπόθεση αυτή, χαρακτηρίστηκε ως προσπάθεια αποκαθήλωσης του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το «έθνος» έπρεπε να παραμείνει η μυθική περιγραφή των σχολικών εγχειριδίων και ο εθνάρχης το σύμβολο μιας ηρωικής και όχι συνεργαζόμενης με τους ναζί, Δεξιάς.
Ο Μέρτενς,οι αποζημιώσεις και ο Καραμανλής
Τον Μάιο του 1957, ο Μαξ Μέρτενς, ο χασάπης της Θεσσαλονίκης, ο ναζί που ευθυνόταν για τον εκτοπισμό των Ελλήνων Εβραίων και την κλοπή των περιουσιών τους, επέστρεψε στην Ελλάδα. Σύμφωνα με μια σημερινή εκδοχή, για να αναζητήσει κομμάτι του θησαυρού των Εβραίων που είχε βυθίσει με πλοίο στην Ελλάδα. Όπως και να έχει, σίγουρος πάντως, για την φιλικότητα του ελληνικού καθεστώτος. Καταζητούμενος από το 1947, ένοιωθε περιέργως αρκετά ασφαλής στην χώρα που είχε κατακάψει. Εκείνη την εποχή μάλιστα ήταν στέλεχος του γερμανικού υπουργείου Δικαιοσύνης και φίλος του καγκελάριου Αντενάουερ.Κάποιοι εβραίοι όμως τον αναγνώρισαν και απαίτησαν την σύλληψή του. Ο Μέρτενς πραγματικά συνελήφθη.
Τον Νοέμβριο του 1958 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον Ευάγγελο Αβέρωφ επισκέπτονται την Βόννη. Ενδίδουν στις πιέσεις του Αντενάουερ να μην διεκδικήσουν πολεμικές αποζημιώσεις. Με την επιστροφή στην Ελλάδα ο Καραμανλής περνά μάλιστα νόμο για αναστολή δίωξης εγκληματιών πολέμου. Ακόμη και οι Άγγλοι την εποχή εκείνη κατηγορούν την ελληνική κυβέρνηση πως «αμνηστεύει εγκληματίες πολέμου». Ο μοναδικός εγκληματίας πολέμου που έχουμε στην Ελλάδα είναι ο Μέρτενς. Ο νόμος αρχικώς τον εξαιρεί από την αμνήστευση αλλά λίγο αργότερα τροποποιείται ο νόμος (ν.δ. 3933/1959) και τον συμπεριλαμβάνει. Έτσι ενώ ο Μέρτενς καταδικάζεται σε 25 έστω μόλις χρόνια κάθειρξης στέλνεται στη Γερμανία όπου απελευθερώνεται. Η υποχωρητική συμπεριφορά του Καραμανλή δεν έχει καμιά εμφανή εξήγηση. Κυβερνητικά στελέχη λένε πως ευνοεί το κλίμα των καλών σχέσεων Ελλάδας Γερμανίας και την είσπραξη ενός δανείου 200 περίπου εκατομμυρίων μάρκων. Αντί να διεκδικήσουμε δεκάδες δισεκατομμύρια όπως είχαμε δικαίωμα, το βουλώνουμε με ένα δάνειο. Γιατί;
Κατά πολλούς η εξήγηση είναι σε όσα είπε μόλις απελευθερώθηκε ο ίδιος ο Μαξ Μέρτενς. Με συνεντεύξεις του στη Σπηγκελ και την Ηχώ του Αμβούργου υποστηρίζει πως κατά την κατοχή, συνεργάτες του ήταν μέλη της κυβέρνησης Καραμανλή. Κατονομάζει μάλιστα συγκεκριμένα:
Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Σύμφωνα με τον Μέρτενς ο Καραμανλής είχε δώσει πληροφορίες ακόμη και για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου αλλά οι γερμανοί δεν τον πίστεψαν
Τον Δημήτρη (Τάκο) Μακρή, υπουργό εσωτερικών του Καραμανλή
Τον Γεώργιο Θέμελη υφυπουργό Άμυνας
Την Δοξούλα σύζυγο του Μακρή η οποία ήταν γραμματέας του και σύνδεσμος με τους πληροφοριοδότες
Οι συνεντεύξεις αναστατώνουν την πολιτική ζωή της χώρας. Η ΕΔΑ μιλά για προδότες που αντάλλαξαν την γερμανική σιωπή με υποχωρήσεις από τις αποζημιώσεις. Έτσι εξηγήθηκε η σπουδή επίσκεψης του Καραμανλή στη Βόννη και η απελευθέρωση του Μέρτενς.
Αποκαλύφθηκε πως πραγματικά ο Μακρής την εποχή της κατοχής διορίστηκε από τα γερμανικά στρατοδικεία ως «δικηγόρος» ελλήνων. Η γυναίκα του Δοξούλα ήταν πραγματικά γραμματέας του Μέρτενς στη Θεσσαλονίκη και ο Θέμελης διορισμένος από τους γερμανούς Νομάρχης. Για τον Καραμανλή δεν υπήρχαν στοιχεία. Μόνο ο τρόπος που έκλεισε την υπόθεση των ελληνικών διεκδικήσεων. Κανένας από τους θιγόμενους δεν κατέφυγε στα γερμανικά δικαστήρια εναντίον του Μέρτενς.
Η ανώμαλη δεκαετία του 60 και βέβαια το μετεμφυλιοπολεμικό ελληνικό κράτος έθαψε την υπόθεση Μέρτενς. Στα άπαντα Καραμανλή, υπάρχει μόνο μια παράγραφος για την υπόθεση που έριξε την πιο σκοτεινή σκιά στην προσωπική ιστορία του Καραμανλή.
Η Ιστορία για μια ακόμη φορά υποχώρησε μπροστά στις ανιστόρητες και αυθαίρετες ερμηνείες της. Ο Καραμανλής έγινε Εθνάρχης, οι έλληνες όσο περήφανοι ήθελαν τα σχολικά εγχειρίδια και οι συνεργάτες των Ναζί ιστορικές οικογένειες πάνω από όλα πατριωτικές.
Αυτή είναι η εξήγηση γιατί η Ελλάδα δεν πήρε πολεμικές αποζημιώσεις. Δεν μπορώ να καταλάβω βεβαίως γιατί όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις όχι μόνο δεν ευνόησαν, αλλά σαμποτάρισαν προσπάθειες ελλήνων πολιτών (κάτοικοι Διστόμου) να διεκδικήσουν με βάση τους ευρωπαικούς νόμους όσα είχαν δικαίωμα.
Οι Γερμανοί βεβαίως είναι φίλοι μας αλλά φίλτατη είναι η αλήθεια. Ας αφήσουμε λοιπόν τους λεονταρισμούς και τις εκρήξεις εθνικής αγανάκτησης γιατί το δάχτυλο της Αφροδίτης σηκώθηκε ειρωνικά μπροστά στο πρόσωπό μας . Η εθνική μας περηφάνεια δεν απειλήθηκε από έναν ανόητο συντάκτη ύλης του Focus αλλά από εμάς τους ίδιους. Και θα απειλείται όσο στη θέση της ιστορικής αλήθειας βάζουμε ανιστόρητους αγανακτισμένους και εύθικτους απολίτικους.
Πηγή... Το Κουτί της Πανδώρας
Μια παλιά ιστορία που εξηγεί γιατί είμαστε ανιστόρητοι
Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης
Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας. Κι ο λαικισμός ένας μεγάλος εχθρός. Αλλά δεν υπάρχει μεγαλύτερος από τον εαυτό μας. Αυτόν τον “εθνικό” εαυτό μας που μας δικαιολογεί πάντα αφού πρώτα μας τοποθετήσει στον υψηλό θρόνο απ όπου όλοι και όλα, τα ξένα, των άλλων, φαίνονται υποδεέστερα. Αρκεί να μην χρειάζεται να μετρήσουμε με συγκεκριμένα μέτρα. Να μην μιλάμε δηλαδή για έλλειμα, παραγωγικότητα,απόδοση, κόστος. Αρκεί να μιλάμε για αόριστες, μη μετρήσιμες,σχεδόν μεταφυσικές έννοιες. Υπερηφάνεια, δόξα, ελληνικότητα,δίκιο. Διαθέτουμε την μεγαλοπρέπεια των φιλολογικών εννοιών. Τώρα βέβαια αν κάνουμε τον κόπο να κοιτάξουμε την ιστορία των άλλων λαών (και των Τούρκων και των Σέρβων και των Άγγλών και των Βούλγαρων) θα διαπιστώσουμε πως όλοι αυτοπροσδιορίζονται ως περήφανοι, γενναίοι, ηρωικοί,αδικημένοι .Και διαθέτουν όλοι και κατ αποκλειστικότητα τη θεία ευλογία.
Το δημοσίευμα του Focus εξόργισε και μένα. Αλλά ήταν ένα ανόητο, κίτρινο δημοσίευμα των κοκορακίων της γερμανικής δημοσιογραφίας. Ήταν όμως μια άποψη και ο καθένας έχει δικαίωμα σε αυτήν. Θυμηθείτε πόσες φορές έχουμε μιλήσει για κουτόφραγκους ή αμερικανάκια. Βεβαίως τα αστροπελέκια που έφτιαξαν το εξώφυλλο πρέπει γενικώς να προσέχουν όταν χρησιμοποιούν ιστορικούς συμβολισμούς γιατί αν κάποιοι μπουν στον πειρασμό να απαντήσουν αναλόγως, δυστυχώς η Γερμανία δεν διαθέτει κάποια Αφροδίτη της Βόνης αλλά μορφές που ταυτίστηκαν με την παγκόσμια ντροπή.
Είχε δίκιο ο Πάγκαλος πως η Γερμανία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την ελληνική οικονομία. Τα γερμανικά στρατεύματα κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, σκότωσαν έλληνες, κατέκαψαν την Ελλάδα και κατέκλεψαν περιουσίες και τα αποθέματα χρυσού της χώρας.Αρκεί βέβαια να μην ξεχνάμε πόσο ευθύνονται οι έλληνες και οι ελληνικές κυβερνήσεις.
Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που δεν διεκδίκησε πολεμικές αποζημιώσεις, αλλά γι αυτό δεν φταίνε οι Γερμανοί. Το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος, αυτό που δημιουργήθηκε (για να μην ξεχνάμε την ιστορία) και από συνεργάτες των Γερμανών, αρκετά ένοχο και πολύ περισσότερο δουλικό, υπερασπίζοντας ίσως τον εαυτό του, τη φύση του, παραιτήθηκε κάθε διεκδίκησης. Η υπόθεση Μέρτενς, που συγκλόνισε την Ελλάδα τη δεκαετία του 60, είναι μια παλιά ιστορία αρκετά επεξηγηματική. Πριν από χρόνια, μια δημοσιογραφική έρευνά μου για την υπόθεση αυτή, χαρακτηρίστηκε ως προσπάθεια αποκαθήλωσης του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το «έθνος» έπρεπε να παραμείνει η μυθική περιγραφή των σχολικών εγχειριδίων και ο εθνάρχης το σύμβολο μιας ηρωικής και όχι συνεργαζόμενης με τους ναζί, Δεξιάς.
Ο Μέρτενς,οι αποζημιώσεις και ο Καραμανλής
Τον Μάιο του 1957, ο Μαξ Μέρτενς, ο χασάπης της Θεσσαλονίκης, ο ναζί που ευθυνόταν για τον εκτοπισμό των Ελλήνων Εβραίων και την κλοπή των περιουσιών τους, επέστρεψε στην Ελλάδα. Σύμφωνα με μια σημερινή εκδοχή, για να αναζητήσει κομμάτι του θησαυρού των Εβραίων που είχε βυθίσει με πλοίο στην Ελλάδα. Όπως και να έχει, σίγουρος πάντως, για την φιλικότητα του ελληνικού καθεστώτος. Καταζητούμενος από το 1947, ένοιωθε περιέργως αρκετά ασφαλής στην χώρα που είχε κατακάψει. Εκείνη την εποχή μάλιστα ήταν στέλεχος του γερμανικού υπουργείου Δικαιοσύνης και φίλος του καγκελάριου Αντενάουερ.Κάποιοι εβραίοι όμως τον αναγνώρισαν και απαίτησαν την σύλληψή του. Ο Μέρτενς πραγματικά συνελήφθη.
Τον Νοέμβριο του 1958 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον Ευάγγελο Αβέρωφ επισκέπτονται την Βόννη. Ενδίδουν στις πιέσεις του Αντενάουερ να μην διεκδικήσουν πολεμικές αποζημιώσεις. Με την επιστροφή στην Ελλάδα ο Καραμανλής περνά μάλιστα νόμο για αναστολή δίωξης εγκληματιών πολέμου. Ακόμη και οι Άγγλοι την εποχή εκείνη κατηγορούν την ελληνική κυβέρνηση πως «αμνηστεύει εγκληματίες πολέμου». Ο μοναδικός εγκληματίας πολέμου που έχουμε στην Ελλάδα είναι ο Μέρτενς. Ο νόμος αρχικώς τον εξαιρεί από την αμνήστευση αλλά λίγο αργότερα τροποποιείται ο νόμος (ν.δ. 3933/1959) και τον συμπεριλαμβάνει. Έτσι ενώ ο Μέρτενς καταδικάζεται σε 25 έστω μόλις χρόνια κάθειρξης στέλνεται στη Γερμανία όπου απελευθερώνεται. Η υποχωρητική συμπεριφορά του Καραμανλή δεν έχει καμιά εμφανή εξήγηση. Κυβερνητικά στελέχη λένε πως ευνοεί το κλίμα των καλών σχέσεων Ελλάδας Γερμανίας και την είσπραξη ενός δανείου 200 περίπου εκατομμυρίων μάρκων. Αντί να διεκδικήσουμε δεκάδες δισεκατομμύρια όπως είχαμε δικαίωμα, το βουλώνουμε με ένα δάνειο. Γιατί;
Κατά πολλούς η εξήγηση είναι σε όσα είπε μόλις απελευθερώθηκε ο ίδιος ο Μαξ Μέρτενς. Με συνεντεύξεις του στη Σπηγκελ και την Ηχώ του Αμβούργου υποστηρίζει πως κατά την κατοχή, συνεργάτες του ήταν μέλη της κυβέρνησης Καραμανλή. Κατονομάζει μάλιστα συγκεκριμένα:
Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Σύμφωνα με τον Μέρτενς ο Καραμανλής είχε δώσει πληροφορίες ακόμη και για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου αλλά οι γερμανοί δεν τον πίστεψαν
Τον Δημήτρη (Τάκο) Μακρή, υπουργό εσωτερικών του Καραμανλή
Τον Γεώργιο Θέμελη υφυπουργό Άμυνας
Την Δοξούλα σύζυγο του Μακρή η οποία ήταν γραμματέας του και σύνδεσμος με τους πληροφοριοδότες
Οι συνεντεύξεις αναστατώνουν την πολιτική ζωή της χώρας. Η ΕΔΑ μιλά για προδότες που αντάλλαξαν την γερμανική σιωπή με υποχωρήσεις από τις αποζημιώσεις. Έτσι εξηγήθηκε η σπουδή επίσκεψης του Καραμανλή στη Βόννη και η απελευθέρωση του Μέρτενς.
Αποκαλύφθηκε πως πραγματικά ο Μακρής την εποχή της κατοχής διορίστηκε από τα γερμανικά στρατοδικεία ως «δικηγόρος» ελλήνων. Η γυναίκα του Δοξούλα ήταν πραγματικά γραμματέας του Μέρτενς στη Θεσσαλονίκη και ο Θέμελης διορισμένος από τους γερμανούς Νομάρχης. Για τον Καραμανλή δεν υπήρχαν στοιχεία. Μόνο ο τρόπος που έκλεισε την υπόθεση των ελληνικών διεκδικήσεων. Κανένας από τους θιγόμενους δεν κατέφυγε στα γερμανικά δικαστήρια εναντίον του Μέρτενς.
Η ανώμαλη δεκαετία του 60 και βέβαια το μετεμφυλιοπολεμικό ελληνικό κράτος έθαψε την υπόθεση Μέρτενς. Στα άπαντα Καραμανλή, υπάρχει μόνο μια παράγραφος για την υπόθεση που έριξε την πιο σκοτεινή σκιά στην προσωπική ιστορία του Καραμανλή.
Η Ιστορία για μια ακόμη φορά υποχώρησε μπροστά στις ανιστόρητες και αυθαίρετες ερμηνείες της. Ο Καραμανλής έγινε Εθνάρχης, οι έλληνες όσο περήφανοι ήθελαν τα σχολικά εγχειρίδια και οι συνεργάτες των Ναζί ιστορικές οικογένειες πάνω από όλα πατριωτικές.
Αυτή είναι η εξήγηση γιατί η Ελλάδα δεν πήρε πολεμικές αποζημιώσεις. Δεν μπορώ να καταλάβω βεβαίως γιατί όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις όχι μόνο δεν ευνόησαν, αλλά σαμποτάρισαν προσπάθειες ελλήνων πολιτών (κάτοικοι Διστόμου) να διεκδικήσουν με βάση τους ευρωπαικούς νόμους όσα είχαν δικαίωμα.
Οι Γερμανοί βεβαίως είναι φίλοι μας αλλά φίλτατη είναι η αλήθεια. Ας αφήσουμε λοιπόν τους λεονταρισμούς και τις εκρήξεις εθνικής αγανάκτησης γιατί το δάχτυλο της Αφροδίτης σηκώθηκε ειρωνικά μπροστά στο πρόσωπό μας . Η εθνική μας περηφάνεια δεν απειλήθηκε από έναν ανόητο συντάκτη ύλης του Focus αλλά από εμάς τους ίδιους. Και θα απειλείται όσο στη θέση της ιστορικής αλήθειας βάζουμε ανιστόρητους αγανακτισμένους και εύθικτους απολίτικους.
Πηγή... Το Κουτί της Πανδώρας
Τρίτη 2 Μαρτίου 2010
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ...
Μα τον ύπνο του δικαίου καθεύδομε εδω στην Ελλάδα;;
Εδώ ο κόσμος καίγεται και το ....χτενίζεται!!!
Εδώ δεν έχομε να φάμε και ραπανάκια για την όρεξη γυρεύομε!!
Και λέω ότι δεν έχομε να φάμε και κοινωνικό τουρισμό πάμε, και μοιράζομε τα σχετικά κουπόνια...
Eίμαστε καλά , ή αποδεικνύομε ότι είμαστε εικόνα και ομοίωση του εθνικού μας ήρωα του καραγκιόζη;;
press.gr
Εδώ ο κόσμος καίγεται και το ....χτενίζεται!!!
Εδώ δεν έχομε να φάμε και ραπανάκια για την όρεξη γυρεύομε!!
Και λέω ότι δεν έχομε να φάμε και κοινωνικό τουρισμό πάμε, και μοιράζομε τα σχετικά κουπόνια...
Eίμαστε καλά , ή αποδεικνύομε ότι είμαστε εικόνα και ομοίωση του εθνικού μας ήρωα του καραγκιόζη;;
press.gr
Τρίτη, 02 Μαρτίου 2010
"Αποδείξεις και περιπτεράδες"
"Επί Σημίτη έγινε προσπάθεια να να μπουν ταμιακές μηχανές σε περίπτερα ,ψιλικατζίδικα ταξί
και βενζινάδικα.
Υπήρξαν όμως απειλές και αντιδράσεις και η κυβέρνηση τελικά επέβαλε την απόφασή της μόνο στα ψιλικατζίδικα διότι δεν υποστηρίχτηκαν από τους περιπτεράδες.
Έτσι βρεθήκαμε στο παράδοξο ...
να έχομε διαφορετική φορολόγηση σε περίπτερα - ψιλικατζίδικα
ενώ έχουν αντικείμενο τα ίδια πράγματα, και να υπάρχει ένα είδος αθέμιτου ανταγωνισμού.
Σήμερα πάλι το κράτος προσπαθεί να βάλει μια τάξη και έχομε πάλι τις ίδιες αντιδράσεις και έχω μια απορία πώς μπορεί ενα ψιλικατζίδικο να κόβει αποδείξεις για ένα φακελάκι γαριδάκια, και δεν μπορεί ο περιπτεράς?
Όποιος δεν έχει φωνή να φωνάξει πρέπει να τρώει καρπαζιές?
Πόσο δίκαιο είναι αυτό?"
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
"Αποδείξεις και περιπτεράδες"
"Επί Σημίτη έγινε προσπάθεια να να μπουν ταμιακές μηχανές σε περίπτερα ,ψιλικατζίδικα ταξί
και βενζινάδικα.
Υπήρξαν όμως απειλές και αντιδράσεις και η κυβέρνηση τελικά επέβαλε την απόφασή της μόνο στα ψιλικατζίδικα διότι δεν υποστηρίχτηκαν από τους περιπτεράδες.
Έτσι βρεθήκαμε στο παράδοξο ...
να έχομε διαφορετική φορολόγηση σε περίπτερα - ψιλικατζίδικα
ενώ έχουν αντικείμενο τα ίδια πράγματα, και να υπάρχει ένα είδος αθέμιτου ανταγωνισμού.
Σήμερα πάλι το κράτος προσπαθεί να βάλει μια τάξη και έχομε πάλι τις ίδιες αντιδράσεις και έχω μια απορία πώς μπορεί ενα ψιλικατζίδικο να κόβει αποδείξεις για ένα φακελάκι γαριδάκια, και δεν μπορεί ο περιπτεράς?
Όποιος δεν έχει φωνή να φωνάξει πρέπει να τρώει καρπαζιές?
Πόσο δίκαιο είναι αυτό?"
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010
Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Κυριακή της Ορθοδοξίας και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα απαγγείλει πάλι "το σύμβολο της πίστεως", σύμβολο υποταγής της Πολιτείας στις επιταγές και επιθυμίες της Εκκλησίας.
Αδυνατώ να κατανοήσω την θλιβερή αυτή εικόνα που καθιέρωσε ο ξενόφερτος βασιλιάς Χριστιανός-Γουλιέλμος-Φερδινάνδος--Αδόλφος-Γεώργιος.
Δυστυχώς ούτε ο Στεφανόπουλος ούτε ο Παπούλιας είχαν τα κότσια να αντισταθούν , όπως έκανε ο αείμνηστος Κων/νος Καραμανλής κατά τη διάρκεια της θητείας του , χωρίς να τολμήσει η Εκκλησία να βγάλει κιχ.
Καταλαβαίνω τις μεγάλες γιορτές, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να
καταλάβω γιατί τόσος ντόρος και τόσο πάθος γι αυτή την Κυριακή του ορθόδοξου "θριάμβου".
Και γιατί "ορθώς δοκεί" όποιος πιστεύει στις εικόνες-είδωλα και πανηγυρίζει την επαναφορά τους στους ναούς;
Και γιατί δεν είναι επαναφορά της ειδωλολατρίας, όταν ο πιστός δεν πιστεύει π.χ. στην Παναγία
αλλά στην κάθε "θαυματουργή " εικόνα της.
Ποιός δεν έχει δει τις αθώες γυναικούλες να προσκυνούν την "Ιεροσολυμίτισσα" και να σκουπίζουν με ένα κομμάτι βαμβάκι το τζάμι της εικόνας γιανα πάρουν ολίγη αγιοσύνη από το εικόνισμα στο σπίτι τους.
Μήπως όλα αυτά γίνονται γιατί οι εικόνες είναι εκτός από λατρευτικά αντικείμενα και αιτία εισρροής πακτωλού χρημάτων στα παγκάρια;
Μήπως γι αυτό το λόγο η Παναγία της Τήνου δεν γιορτάζει ως "Ευαγγελίστρια" στις 25 Μαρτίου αλλά στις 15 Αυγούστου;
Μήπως ήταν αιρετικός ο Θεόδωρος Στουδίτης και ο Ιωάννης Δαμασκηνός και όχι ο "Κοπρώνυμος";
Από πού ως πού, οι χριστιανοί που έβγαζαν τα μάτια των αγίων απο τις τοιχογραφίες και τις μπογιές από τις εικόνες, για να τα κάνουν ιατρικά θαυματουργά σκονάκια, είχαν δίκιο;
Γιατί τίσο πάθος και τόσος θρίαμβος με αυτή την βλακώδη γιορτή;
Βέβαια η Εκκλησία έχει βρει την καραμέλα ότι : "εμείς δεν λατρεύομε τις εικόνες αλλά τις τιμούμε."
Αυτό είναι όμως είναι το μόνο που δεν γίνεται από το χριστεπώνυμο πλήθος.
Οι εικόνες απείρου κάλλους με τη λατρεία της εικόνας "Άξιόν εστι" δεν μπορούν να μας πείσουν για τη μη λατρεία των εικόνων.
Ακόμη και " αχειροποιήτες " εικόνες έχουν εφεύρει οι σύγχρονοι εικονολάτρες-ειδωλολάτρες
για να μας πουν ότι τις έστειλε ο ίδιος ο Θεός όπως ο Δίας τα¨"διοπετή" είδωλα.
Δεν τις λένε τουλαχιστον....αχυροποίητες!
Και αγαπητοί μου "ορθόδοξοι" πνευματικοί ταγοί, πού πήγε το: "ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον
ουδέ παντός ομοίωμα...." ;;;
Και όλα αυτά από μια άθλια θεούσα γυναίκα την Ειρήνη την Αθηναία η οποία έβγαλε από τη μέση το σύζυγό της Λέοντα Δ' και τύφλωσε και αργότερα σκότωσε τον 25χρονο αυτοκράτορα γιο της για να αναστηλώσει τις εικόνες με πειθήνια οικουμενική σύνοδο και να κάνει έτσι τα χατίρια των αμόρφωτων καλόγερων και της λοιπής βυζαντινής πλέμπας...
Πώς συνδυάζεται η γιορτή αυτή της Ορθοδοξίας με το υβρεολόγιο και τους αναθεματισμούς
εναντίον του Ελληνικού Πολιτισμού είναι ένα αναπάντητο ερώτημα.
Τέλος ας σκεφτούμε όλοι πολύ καλά τα λόγια του μητροπολίτη Ιωαννίνων Θεοκλήτου, ο οποίος
λέει: " Όταν ο πιστός ταυτίζεται με μια εικόνα, αυτό είναι ειδωλολατρία. Και εμείς έχουμε την ευθύνη , διότι ενθαρρύνουμε την ειδωλολατρία όταν περιάγουμε τα λείψανα των αγίων για να γεμίσουμε τα παγκάρια της Εκκλησίας.....Εδώ δεν λέει με βοήθησε η Παναγία, λέει με βοήθησε
η Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα. Αυτό είναι εδωλολατρία όσο κι αν θέλουμε να το εξαγνίσουμε.
Είναι αρρωστημένη πίστη..."
Μήπως θα τον αφορίσετε κι αυτόν ,όπως τότε όλους τους εικονομάχους;
Γιώργος Αγιομυργιανάκης
συνταξιούχος δάσκαλος
Αδυνατώ να κατανοήσω την θλιβερή αυτή εικόνα που καθιέρωσε ο ξενόφερτος βασιλιάς Χριστιανός-Γουλιέλμος-Φερδινάνδος--Αδόλφος-Γεώργιος.
Δυστυχώς ούτε ο Στεφανόπουλος ούτε ο Παπούλιας είχαν τα κότσια να αντισταθούν , όπως έκανε ο αείμνηστος Κων/νος Καραμανλής κατά τη διάρκεια της θητείας του , χωρίς να τολμήσει η Εκκλησία να βγάλει κιχ.
Καταλαβαίνω τις μεγάλες γιορτές, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να
καταλάβω γιατί τόσος ντόρος και τόσο πάθος γι αυτή την Κυριακή του ορθόδοξου "θριάμβου".
Και γιατί "ορθώς δοκεί" όποιος πιστεύει στις εικόνες-είδωλα και πανηγυρίζει την επαναφορά τους στους ναούς;
Και γιατί δεν είναι επαναφορά της ειδωλολατρίας, όταν ο πιστός δεν πιστεύει π.χ. στην Παναγία
αλλά στην κάθε "θαυματουργή " εικόνα της.
Ποιός δεν έχει δει τις αθώες γυναικούλες να προσκυνούν την "Ιεροσολυμίτισσα" και να σκουπίζουν με ένα κομμάτι βαμβάκι το τζάμι της εικόνας γιανα πάρουν ολίγη αγιοσύνη από το εικόνισμα στο σπίτι τους.
Μήπως όλα αυτά γίνονται γιατί οι εικόνες είναι εκτός από λατρευτικά αντικείμενα και αιτία εισρροής πακτωλού χρημάτων στα παγκάρια;
Μήπως γι αυτό το λόγο η Παναγία της Τήνου δεν γιορτάζει ως "Ευαγγελίστρια" στις 25 Μαρτίου αλλά στις 15 Αυγούστου;
Μήπως ήταν αιρετικός ο Θεόδωρος Στουδίτης και ο Ιωάννης Δαμασκηνός και όχι ο "Κοπρώνυμος";
Από πού ως πού, οι χριστιανοί που έβγαζαν τα μάτια των αγίων απο τις τοιχογραφίες και τις μπογιές από τις εικόνες, για να τα κάνουν ιατρικά θαυματουργά σκονάκια, είχαν δίκιο;
Γιατί τίσο πάθος και τόσος θρίαμβος με αυτή την βλακώδη γιορτή;
Βέβαια η Εκκλησία έχει βρει την καραμέλα ότι : "εμείς δεν λατρεύομε τις εικόνες αλλά τις τιμούμε."
Αυτό είναι όμως είναι το μόνο που δεν γίνεται από το χριστεπώνυμο πλήθος.
Οι εικόνες απείρου κάλλους με τη λατρεία της εικόνας "Άξιόν εστι" δεν μπορούν να μας πείσουν για τη μη λατρεία των εικόνων.
Ακόμη και " αχειροποιήτες " εικόνες έχουν εφεύρει οι σύγχρονοι εικονολάτρες-ειδωλολάτρες
για να μας πουν ότι τις έστειλε ο ίδιος ο Θεός όπως ο Δίας τα¨"διοπετή" είδωλα.
Δεν τις λένε τουλαχιστον....αχυροποίητες!
Και αγαπητοί μου "ορθόδοξοι" πνευματικοί ταγοί, πού πήγε το: "ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον
ουδέ παντός ομοίωμα...." ;;;
Και όλα αυτά από μια άθλια θεούσα γυναίκα την Ειρήνη την Αθηναία η οποία έβγαλε από τη μέση το σύζυγό της Λέοντα Δ' και τύφλωσε και αργότερα σκότωσε τον 25χρονο αυτοκράτορα γιο της για να αναστηλώσει τις εικόνες με πειθήνια οικουμενική σύνοδο και να κάνει έτσι τα χατίρια των αμόρφωτων καλόγερων και της λοιπής βυζαντινής πλέμπας...
Πώς συνδυάζεται η γιορτή αυτή της Ορθοδοξίας με το υβρεολόγιο και τους αναθεματισμούς
εναντίον του Ελληνικού Πολιτισμού είναι ένα αναπάντητο ερώτημα.
Τέλος ας σκεφτούμε όλοι πολύ καλά τα λόγια του μητροπολίτη Ιωαννίνων Θεοκλήτου, ο οποίος
λέει: " Όταν ο πιστός ταυτίζεται με μια εικόνα, αυτό είναι ειδωλολατρία. Και εμείς έχουμε την ευθύνη , διότι ενθαρρύνουμε την ειδωλολατρία όταν περιάγουμε τα λείψανα των αγίων για να γεμίσουμε τα παγκάρια της Εκκλησίας.....Εδώ δεν λέει με βοήθησε η Παναγία, λέει με βοήθησε
η Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα. Αυτό είναι εδωλολατρία όσο κι αν θέλουμε να το εξαγνίσουμε.
Είναι αρρωστημένη πίστη..."
Μήπως θα τον αφορίσετε κι αυτόν ,όπως τότε όλους τους εικονομάχους;
Γιώργος Αγιομυργιανάκης
συνταξιούχος δάσκαλος
Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010
Η ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ
Την Κυριακή της Ορθοδοξίας η Εκκλησία μνημονεύει και τιμάει την αναστήλωση των εικόνων από την αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία, εκεί προς το τέλος του 8ου βυζαντινού αιώνα και έπειτα από 50 χρόνια εικονομαχίας και σφοδρών αντιπαραθέσεων.
Οι εορτασμοί αποβλέπουν φυσικά στη δόξα της Ορθοδοξίας, αλλά ταυτόχρονα παρακάμπτουν την ιστορία και κάτω από συμβατικές δοξασίες και τυπικότητες συγκαλύπτουν μια μεγάλη ιδεολογική μάχη και ίσως τη συγκλονιστικότερη περίοδο του βυζαντινού μεσαίωνα. Αυτό είναι που με έκανε ν’ ανοίξω πάλι βιβλία Ιστορίας, όχι για να ανακαλύψω κάτι άγνωστο, αλλά για να υπενθυμίσω γνωστά και καταχωνιασμένα γεγονότα.
Ας αρχίσουμε από την αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία, η οποία αποκατέστησε τις εικόνες και η Εκκλησία τη μνημονεύει ως «ευσεβή». Στην πραγματικότητα υπήρξε αυτό που σήμερα αποκαλούμε «κουμάσι».
Καταγόταν πραγματικά από την Αθήνα και η οικογένειά της φαίνεται ότι ήταν πλούσια και ισχυρή, αλλά οι πληροφορίες που υπάρχουν γι’ αυτήν είναι ελάχιστες. Αγνωστο πώς και γιατί ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Ε΄ (741 - 775), που οι εχθροί του, παπάδες και καλόγεροι, του κόλλησαν το παρατσούκλι Κοπρώνυμος, δεύτερος Ισαυρος στον θρόνο της Κωνσταντινούπολης μετά τον Λέοντα Γ΄, διάλεξε την άγνωστη Ειρήνη από την Αθήνα και την πάντρεψε με τον γιο του, τον κατόπιν μοιραίο αυτοκράτορα Λέοντα Δ΄ (775 - 780).
Από την Ειρήνη δεν έλειπαν τα προσόντα και το κυριότερο, ήξερε να τα κρύβει και να τα φανερώνει ή να τα εξαπολύει ανάλογα με τις περιστάσεις, τις επιδιώξεις και τις φιλοδοξίες της. Ηταν ωραιοτάτη και αυτό πάντοτε αποτελούσε το «ένα το κρατούμενο». Ηταν ευφυής, θρησκόληπτη και όταν ήθελε συμμαζεμένη και φρόνιμη, άλλοτε πάλι εκρηκτική και αχαλίνωτη. Είχε ισχυρή θέληση και αποφασιστικότητα, συνωμοτική πανουργία, παγερή αναλγησία και απεριόριστη απληστία και τέλος, ήξερε να επιλέγει συνεργάτες με τις ίδιες αρετές και τα ίδια ελαττώματα.
Οι δύο πρώτοι Ισαυροι, ο Λέων Γ΄ και ο Κωνσταντίνος Ε΄ θεωρούνται από τους σημαντικότερους αυτοκράτορες του Βυζαντίου. Καλοί και γενναίοι στρατηγοί αντιμετώπισαν τους εισβολείς τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση. Η μεταρρυθμιστική τους νομοθεσία θεωρείται η σημαντικότερη μετά τον Ιουστινιανό, ιδιαίτερα στο οικογενειακό και κληρονομικό δίκαιο. Αυτό που από τους εχθρούς των δύο αυτοκρατόρων ονομάσθηκε εικονομαχία, ήταν στην ουσία της μια βαθιά θρησκευτική μεταρρύθμιση που απέβλεπε να εκσυγχρονίσει το κράτος και την κοινωνία και να το απαλλάξει από την κηδεμονία των παπάδων, των καλογέρων και των δεισιδαιμονιών, από τα «θαύματα» των εικόνων και των «ιερών λειψάνων» και από την αγυρτεία των καλογέρων. Τα όσα διαδραματίσθηκαν στις μέρες μας στη Μονή Βατοπεδίου αποτελούν ασθενές κατάλοιπο του δαιμονικού μείγματος δεισιδαιμονίας, αγυρτείας και απληστίας που κυριαρχούσε την εποχή εκείνη στο Βυζάντιο.
Ωστόσο, η θρησκευτική μεταρρύθμιση, που τελικά επικεντρώθηκε στο ζήτημα των εικόνων, ήταν μέρος μόνο της γενικότερης μεταρρυθμιστικής προσπάθειας. Ο σώφρων και μετριοπαθής και άξιος στρατηγός Λέων Γ΄ θεωρούσε δευτερεύον το ζήτημα των εικόνων και πολλές φορές αναρωτήθηκε αν άξιζε τον κόπο να θυσιάσει, λόγω των λαϊκών αντιδράσεων, τη γενικότερη μεταρρύθμιση. Στην αρχή δεν κατάργησε τις εικόνες αλλά όρισε την ανάρτησή τους σε υψηλότερο σημείο των ναών, όπου δεν θα έφταναν οι θωπείες και οι ασπασμοί των πιστών. Ο γιος και διάδοχός του Κωνσταντίνος Ε΄ υπήρξε πιο ορμητικός και αποφασιστικός. Κατάργησε τις εικόνες, έκλεισε μοναστήρια και εκκλησίες και εξαπέλυσε διωγμούς κατά των θρησκόληπτων μοναχών.
Πολλοί βρίσκουν κοινά σημεία και συγγένειες ανάμεσα σε αυτή την πρώτη θρησκευτική μεταρρύθμιση τον 8ο βυζαντινό αιώνα και στην κατά αρκετούς αιώνες μεταγενέστερη μεταρρύθμιση του Λούθηρου στη Δύση. Αποκαλούν τον Λέοντα Γ΄ «εστεμμένο Λούθηρο». Ωστόσο και οι χώρες ήταν διαφορετικές και κυρίως οι εποχές.
Θα μπορούσαμε, όμως, να αναγνωρίσουμε ένα τουλάχιστον κοινό σημείο μεταξύ των δύο μεταρρυθμίσεων. Την ανάγκη για ουσιαστική θρησκευτική πίστη και την αναζήτηση του Χριστιανισμού, όχι στη λατρευτική τυπολογία, αλλά στην ουσία του Μυστηρίου και της Διδασκαλίας. Ο,τι ήταν για τον Λούθηρο η μετάφραση της Αγίας Γραφής στα γερμανικά, ώστε να την καταλαβαίνει ο λαός, ήταν ίσως για τον Λέοντα Γ΄ η ανάρτηση των εικόνων σε υψηλότερο σημείο και η κατάργηση της λατρείας τους.
Πιθανολογείται ότι ο Λέων Γ΄ εμ-πνεύσθηκε τη θρησκευτική μεταρρύθμιση από την ασιατική αίρεση των Παυλικιανών, η οποία πραγματικά είχε καταργήσει όλους τους λατρευτικούς τύπους και όλη την εξουσιαστική ιεραρχία του κλήρου. Δεν είναι της ώρας να εκθέσουμε τα σχετικά στοιχεία για τη σχέση των Ισαύρων με την αίρεση των Παυλικιανών.
Περισσότερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι υπέρ της μεταρρύθμισης τάχθηκε η ανώτερη τάξη, κυρίως της Κωνσταντινούπολης και των ασιατικών περιοχών. Καθώς και μεγάλο μέρος του ανώτερου κλήρου. Αντιθέτως, ο λαός, οι κατώτερες τάξεις, όλες οι γυναίκες, σύζυγοι, κόρες και αδελφές φανατικών εικονομάχων, και οι δυτικές επαρχίες της Ελλάδας, εκεί όπου εκτυφλωτικά έλαμψε η ειδωλολατρεία και ο αρχαίος πολιτισμός, έμειναν πιστοί στη λατρεία των εικόνων και στη λατρευτική τυπολογία. Πολλοί βλέπουν κατάλοιπα ειδωλολατρείας στην ανάγκη να έχει μορφή και να ανάγεται σε ανθρώπινες εμπειρίες η αποκάλυψη του θεού. Είναι ένα πρόβλημα.
Σε μια τέτοια θύελλα βρέθηκε η Ειρήνη η Αθηναία. Οσο ζούσε ο πεθερός της, ο δυναμικός Κωνσταντίνος Ε΄, έκρυβε τις πεποιθήσεις της. Οταν πέθανε το 775 και έμεινε στον θρόνο ο σύζυγός της, ο μάλλον άβουλος και ανίκανος Λέων Δ΄, έβαλε σε εφαρμογή τα σχέδιά της για την αναστήλωση των εικόνων και την επαναφορά των παπάδων και καλογέρων στην εξουσία. Ωσπου μια μέρα, περιέργως και αιφνιδίως πέθανε ο σύζυγός της Λέων Δ΄. Με κομψό τρόπο μερικοί ιστορικοί σημειώνουν ότι βοήθησε και η ίδια για να πεθάνει. Στην πραγματικότητα τον δολοφόνησε. Αργότερα, όταν νόμισε ότι εμπόδιο στα σχέδιά της ήταν ο γιος της και αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Στ΄ ή αμφισβητούσε την εξουσία της, τον ετύφλωσε σε ηλικία 25 ετών και αργότερα τον δολοφόνησε. Προκάλεσε θύελλα στο κράτος και το τέλος τής δυναστείας των Ισαύρων. Το 787 συνεκάλεσε στη Νίκαια πειθήνια οικουμενική σύνοδο, η οποία αναστήλωσε τις εικόνες. Αυτό το γεγονός, παραβλέποντας και αποσιωπώντας όλα τα άλλα, τιμάει η Εκκλησία (μας) την Κυριακή της Ορθοδοξίας…
Η Ειρήνη πέθανε το 803 εξόριστη στη Λέσβο…
Η δυναστεία των Ισαύρων και το έργο της
Δεν είναι βέβαιο ότι ο Λέων Γ΄, ιδρυτής της δυναστείας, καταγόταν από την Ισαυρία. Θεωρείται πιθανό ότι ονομάσθηκε Ισαυρος από τους εχθρούς του, όπως ο γιος και διάδοχός του Κωνσταντίνος Ε΄ ονομάσθηκε Κοπρώνυμος. Η Ισαυρία ήταν ορεινή περιοχή της Μικράς Ασίας, με λαό πρωτόγονο, ατίθασο και επιθετικό. Επιδιδόταν σε επιδρομές, αρπαγές και ληστείες και η λέξη «ίσαυρος» ήταν συνώνυμη του άρπαγα και του ληστή και είναι πιθανό οι παπάδες και οι καλόγεροι (στρατιές ολόκληρες εκείνη την εποχή) να ονόμασαν έτσι τον Λέοντα Γ΄ για να τον συνδέσουν με φρικτά ελαττώματα και να τον συκοφαντήσουν. Με αυτό το προσωνύμιο έμεινε στην ιστορία, αλλά και με τη φήμη συνετού και γενναίου μονάρχη που πολέμησε αποφασιστικά τους εχθρούς και επιδρομείς και άφησε πίσω του πλούσιο νομοθετικό και μεταρρυθμιστικό έργο.
Η εικονομαχία ήταν μια μεγάλη ιδεολογική μάχη που κράτησε παραπάνω από έναν αιώνα και απέβλεπε να αποκαθάρει τη θρησκευτική πίστη από τη λατρευτική τυπολογία και να αλλάξει το κράτος και την κοινωνία. Πολλοί ιστορικοί γράφουν ότι οι Ισαυροι κατάργησαν τη δουλοπαροικία. Είναι ίσως υπερβολή. Προσπάθησαν όμως να κάνουν ανθρωπινότερες τις σχέσεις στον γεωργικό τομέα που τότε ήταν ο κύριος τομέας παραγωγής υλικών αγαθών. Το ίδιο ενίσχυσαν τη νομική θέση της γυναίκας μέσα στην οικογένεια.
Η φορά των γεγονότων και η λογική της αντιπαράθεσης οδήγησαν τους Ισαυρους να δώσουν την κύρια μάχη στο ζήτημα των εικόνων. Και να τη χάσουν, να ηττηθούν. Η εικονομαχία ήταν ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα των ανωτέρων τάξεων της κοινωνίας και της διοίκησης, του κράτους και της Εκκλησίας. Ο 20ός αιώνας μάς συνήθισε να προσέχουμε τις κινήσεις των λαϊκών μαζών και συχνά να παραβλέπουμε τις κινήσεις των «ελίτ». Φαίνεται όμως ότι η ιστορία είναι γεμάτη από πρωτοβουλίες των «ελίτ» που διοχετεύονται στις λαϊκές μάζες. Η εικονομαχία δεν διοχετεύθηκε ποτέ στις λαϊκές μάζες, οι οποίες παρέμειναν πιστές στις θρησκευτικές παραδόσεις και στη λατρεία των εικόνων.
Η εικονομαχία συνάντησε τη σθεναρή και μανιασμένη εχθρότητα του Πάπα και των άλλων πατριαρχείων, της Αλεξανδρείας, των Ιεροσολύμων και της Αντιοχείας. Σε σχέση με τη Ρώμη υπήρξε κατά κάποιο τρόπο ο πρόδρομος του μετέπειτα Σχίσματος. Οι Ισαυροι βρήκαν την ευκαιρία να αποσπάσουν από τη δικαιοδοσία του Πάπα τις δυτικές επαρχίες, κυρίως την Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου.
Οι εικόνες και η λατρεία τους ικανοποιούσαν δύο ανάγκες του αναλφάβητου λαού: Την προσδοκία του «θαύματος» και της σωτηρίας και την ανάγκη να γνωρίσουν μέσω της εικόνας και της παράστασης τα περιστατικά και τους ήρωες της Αγίας Γραφής και κυρίως της Καινής Διαθήκης. Ανεξάρτητα από τη δαιμονική δραστηριότητα της Ειρήνης της Αθηναίας, είναι αυτές οι ανάγκες που κράτησαν έως σήμερα τη λατρεία των εικόνων αλλά και τη «διαπλοκή» γύρω από αυτές της δεισιδαιμονίας, της αγυρτίας και της απληστίας.
Αρθρο του Α. Καρκαγιάννη στην Καθημερινή
Οι εορτασμοί αποβλέπουν φυσικά στη δόξα της Ορθοδοξίας, αλλά ταυτόχρονα παρακάμπτουν την ιστορία και κάτω από συμβατικές δοξασίες και τυπικότητες συγκαλύπτουν μια μεγάλη ιδεολογική μάχη και ίσως τη συγκλονιστικότερη περίοδο του βυζαντινού μεσαίωνα. Αυτό είναι που με έκανε ν’ ανοίξω πάλι βιβλία Ιστορίας, όχι για να ανακαλύψω κάτι άγνωστο, αλλά για να υπενθυμίσω γνωστά και καταχωνιασμένα γεγονότα.
Ας αρχίσουμε από την αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία, η οποία αποκατέστησε τις εικόνες και η Εκκλησία τη μνημονεύει ως «ευσεβή». Στην πραγματικότητα υπήρξε αυτό που σήμερα αποκαλούμε «κουμάσι».
Καταγόταν πραγματικά από την Αθήνα και η οικογένειά της φαίνεται ότι ήταν πλούσια και ισχυρή, αλλά οι πληροφορίες που υπάρχουν γι’ αυτήν είναι ελάχιστες. Αγνωστο πώς και γιατί ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Ε΄ (741 - 775), που οι εχθροί του, παπάδες και καλόγεροι, του κόλλησαν το παρατσούκλι Κοπρώνυμος, δεύτερος Ισαυρος στον θρόνο της Κωνσταντινούπολης μετά τον Λέοντα Γ΄, διάλεξε την άγνωστη Ειρήνη από την Αθήνα και την πάντρεψε με τον γιο του, τον κατόπιν μοιραίο αυτοκράτορα Λέοντα Δ΄ (775 - 780).
Από την Ειρήνη δεν έλειπαν τα προσόντα και το κυριότερο, ήξερε να τα κρύβει και να τα φανερώνει ή να τα εξαπολύει ανάλογα με τις περιστάσεις, τις επιδιώξεις και τις φιλοδοξίες της. Ηταν ωραιοτάτη και αυτό πάντοτε αποτελούσε το «ένα το κρατούμενο». Ηταν ευφυής, θρησκόληπτη και όταν ήθελε συμμαζεμένη και φρόνιμη, άλλοτε πάλι εκρηκτική και αχαλίνωτη. Είχε ισχυρή θέληση και αποφασιστικότητα, συνωμοτική πανουργία, παγερή αναλγησία και απεριόριστη απληστία και τέλος, ήξερε να επιλέγει συνεργάτες με τις ίδιες αρετές και τα ίδια ελαττώματα.
Οι δύο πρώτοι Ισαυροι, ο Λέων Γ΄ και ο Κωνσταντίνος Ε΄ θεωρούνται από τους σημαντικότερους αυτοκράτορες του Βυζαντίου. Καλοί και γενναίοι στρατηγοί αντιμετώπισαν τους εισβολείς τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση. Η μεταρρυθμιστική τους νομοθεσία θεωρείται η σημαντικότερη μετά τον Ιουστινιανό, ιδιαίτερα στο οικογενειακό και κληρονομικό δίκαιο. Αυτό που από τους εχθρούς των δύο αυτοκρατόρων ονομάσθηκε εικονομαχία, ήταν στην ουσία της μια βαθιά θρησκευτική μεταρρύθμιση που απέβλεπε να εκσυγχρονίσει το κράτος και την κοινωνία και να το απαλλάξει από την κηδεμονία των παπάδων, των καλογέρων και των δεισιδαιμονιών, από τα «θαύματα» των εικόνων και των «ιερών λειψάνων» και από την αγυρτεία των καλογέρων. Τα όσα διαδραματίσθηκαν στις μέρες μας στη Μονή Βατοπεδίου αποτελούν ασθενές κατάλοιπο του δαιμονικού μείγματος δεισιδαιμονίας, αγυρτείας και απληστίας που κυριαρχούσε την εποχή εκείνη στο Βυζάντιο.
Ωστόσο, η θρησκευτική μεταρρύθμιση, που τελικά επικεντρώθηκε στο ζήτημα των εικόνων, ήταν μέρος μόνο της γενικότερης μεταρρυθμιστικής προσπάθειας. Ο σώφρων και μετριοπαθής και άξιος στρατηγός Λέων Γ΄ θεωρούσε δευτερεύον το ζήτημα των εικόνων και πολλές φορές αναρωτήθηκε αν άξιζε τον κόπο να θυσιάσει, λόγω των λαϊκών αντιδράσεων, τη γενικότερη μεταρρύθμιση. Στην αρχή δεν κατάργησε τις εικόνες αλλά όρισε την ανάρτησή τους σε υψηλότερο σημείο των ναών, όπου δεν θα έφταναν οι θωπείες και οι ασπασμοί των πιστών. Ο γιος και διάδοχός του Κωνσταντίνος Ε΄ υπήρξε πιο ορμητικός και αποφασιστικός. Κατάργησε τις εικόνες, έκλεισε μοναστήρια και εκκλησίες και εξαπέλυσε διωγμούς κατά των θρησκόληπτων μοναχών.
Πολλοί βρίσκουν κοινά σημεία και συγγένειες ανάμεσα σε αυτή την πρώτη θρησκευτική μεταρρύθμιση τον 8ο βυζαντινό αιώνα και στην κατά αρκετούς αιώνες μεταγενέστερη μεταρρύθμιση του Λούθηρου στη Δύση. Αποκαλούν τον Λέοντα Γ΄ «εστεμμένο Λούθηρο». Ωστόσο και οι χώρες ήταν διαφορετικές και κυρίως οι εποχές.
Θα μπορούσαμε, όμως, να αναγνωρίσουμε ένα τουλάχιστον κοινό σημείο μεταξύ των δύο μεταρρυθμίσεων. Την ανάγκη για ουσιαστική θρησκευτική πίστη και την αναζήτηση του Χριστιανισμού, όχι στη λατρευτική τυπολογία, αλλά στην ουσία του Μυστηρίου και της Διδασκαλίας. Ο,τι ήταν για τον Λούθηρο η μετάφραση της Αγίας Γραφής στα γερμανικά, ώστε να την καταλαβαίνει ο λαός, ήταν ίσως για τον Λέοντα Γ΄ η ανάρτηση των εικόνων σε υψηλότερο σημείο και η κατάργηση της λατρείας τους.
Πιθανολογείται ότι ο Λέων Γ΄ εμ-πνεύσθηκε τη θρησκευτική μεταρρύθμιση από την ασιατική αίρεση των Παυλικιανών, η οποία πραγματικά είχε καταργήσει όλους τους λατρευτικούς τύπους και όλη την εξουσιαστική ιεραρχία του κλήρου. Δεν είναι της ώρας να εκθέσουμε τα σχετικά στοιχεία για τη σχέση των Ισαύρων με την αίρεση των Παυλικιανών.
Περισσότερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι υπέρ της μεταρρύθμισης τάχθηκε η ανώτερη τάξη, κυρίως της Κωνσταντινούπολης και των ασιατικών περιοχών. Καθώς και μεγάλο μέρος του ανώτερου κλήρου. Αντιθέτως, ο λαός, οι κατώτερες τάξεις, όλες οι γυναίκες, σύζυγοι, κόρες και αδελφές φανατικών εικονομάχων, και οι δυτικές επαρχίες της Ελλάδας, εκεί όπου εκτυφλωτικά έλαμψε η ειδωλολατρεία και ο αρχαίος πολιτισμός, έμειναν πιστοί στη λατρεία των εικόνων και στη λατρευτική τυπολογία. Πολλοί βλέπουν κατάλοιπα ειδωλολατρείας στην ανάγκη να έχει μορφή και να ανάγεται σε ανθρώπινες εμπειρίες η αποκάλυψη του θεού. Είναι ένα πρόβλημα.
Σε μια τέτοια θύελλα βρέθηκε η Ειρήνη η Αθηναία. Οσο ζούσε ο πεθερός της, ο δυναμικός Κωνσταντίνος Ε΄, έκρυβε τις πεποιθήσεις της. Οταν πέθανε το 775 και έμεινε στον θρόνο ο σύζυγός της, ο μάλλον άβουλος και ανίκανος Λέων Δ΄, έβαλε σε εφαρμογή τα σχέδιά της για την αναστήλωση των εικόνων και την επαναφορά των παπάδων και καλογέρων στην εξουσία. Ωσπου μια μέρα, περιέργως και αιφνιδίως πέθανε ο σύζυγός της Λέων Δ΄. Με κομψό τρόπο μερικοί ιστορικοί σημειώνουν ότι βοήθησε και η ίδια για να πεθάνει. Στην πραγματικότητα τον δολοφόνησε. Αργότερα, όταν νόμισε ότι εμπόδιο στα σχέδιά της ήταν ο γιος της και αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Στ΄ ή αμφισβητούσε την εξουσία της, τον ετύφλωσε σε ηλικία 25 ετών και αργότερα τον δολοφόνησε. Προκάλεσε θύελλα στο κράτος και το τέλος τής δυναστείας των Ισαύρων. Το 787 συνεκάλεσε στη Νίκαια πειθήνια οικουμενική σύνοδο, η οποία αναστήλωσε τις εικόνες. Αυτό το γεγονός, παραβλέποντας και αποσιωπώντας όλα τα άλλα, τιμάει η Εκκλησία (μας) την Κυριακή της Ορθοδοξίας…
Η Ειρήνη πέθανε το 803 εξόριστη στη Λέσβο…
Η δυναστεία των Ισαύρων και το έργο της
Δεν είναι βέβαιο ότι ο Λέων Γ΄, ιδρυτής της δυναστείας, καταγόταν από την Ισαυρία. Θεωρείται πιθανό ότι ονομάσθηκε Ισαυρος από τους εχθρούς του, όπως ο γιος και διάδοχός του Κωνσταντίνος Ε΄ ονομάσθηκε Κοπρώνυμος. Η Ισαυρία ήταν ορεινή περιοχή της Μικράς Ασίας, με λαό πρωτόγονο, ατίθασο και επιθετικό. Επιδιδόταν σε επιδρομές, αρπαγές και ληστείες και η λέξη «ίσαυρος» ήταν συνώνυμη του άρπαγα και του ληστή και είναι πιθανό οι παπάδες και οι καλόγεροι (στρατιές ολόκληρες εκείνη την εποχή) να ονόμασαν έτσι τον Λέοντα Γ΄ για να τον συνδέσουν με φρικτά ελαττώματα και να τον συκοφαντήσουν. Με αυτό το προσωνύμιο έμεινε στην ιστορία, αλλά και με τη φήμη συνετού και γενναίου μονάρχη που πολέμησε αποφασιστικά τους εχθρούς και επιδρομείς και άφησε πίσω του πλούσιο νομοθετικό και μεταρρυθμιστικό έργο.
Η εικονομαχία ήταν μια μεγάλη ιδεολογική μάχη που κράτησε παραπάνω από έναν αιώνα και απέβλεπε να αποκαθάρει τη θρησκευτική πίστη από τη λατρευτική τυπολογία και να αλλάξει το κράτος και την κοινωνία. Πολλοί ιστορικοί γράφουν ότι οι Ισαυροι κατάργησαν τη δουλοπαροικία. Είναι ίσως υπερβολή. Προσπάθησαν όμως να κάνουν ανθρωπινότερες τις σχέσεις στον γεωργικό τομέα που τότε ήταν ο κύριος τομέας παραγωγής υλικών αγαθών. Το ίδιο ενίσχυσαν τη νομική θέση της γυναίκας μέσα στην οικογένεια.
Η φορά των γεγονότων και η λογική της αντιπαράθεσης οδήγησαν τους Ισαυρους να δώσουν την κύρια μάχη στο ζήτημα των εικόνων. Και να τη χάσουν, να ηττηθούν. Η εικονομαχία ήταν ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα των ανωτέρων τάξεων της κοινωνίας και της διοίκησης, του κράτους και της Εκκλησίας. Ο 20ός αιώνας μάς συνήθισε να προσέχουμε τις κινήσεις των λαϊκών μαζών και συχνά να παραβλέπουμε τις κινήσεις των «ελίτ». Φαίνεται όμως ότι η ιστορία είναι γεμάτη από πρωτοβουλίες των «ελίτ» που διοχετεύονται στις λαϊκές μάζες. Η εικονομαχία δεν διοχετεύθηκε ποτέ στις λαϊκές μάζες, οι οποίες παρέμειναν πιστές στις θρησκευτικές παραδόσεις και στη λατρεία των εικόνων.
Η εικονομαχία συνάντησε τη σθεναρή και μανιασμένη εχθρότητα του Πάπα και των άλλων πατριαρχείων, της Αλεξανδρείας, των Ιεροσολύμων και της Αντιοχείας. Σε σχέση με τη Ρώμη υπήρξε κατά κάποιο τρόπο ο πρόδρομος του μετέπειτα Σχίσματος. Οι Ισαυροι βρήκαν την ευκαιρία να αποσπάσουν από τη δικαιοδοσία του Πάπα τις δυτικές επαρχίες, κυρίως την Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου.
Οι εικόνες και η λατρεία τους ικανοποιούσαν δύο ανάγκες του αναλφάβητου λαού: Την προσδοκία του «θαύματος» και της σωτηρίας και την ανάγκη να γνωρίσουν μέσω της εικόνας και της παράστασης τα περιστατικά και τους ήρωες της Αγίας Γραφής και κυρίως της Καινής Διαθήκης. Ανεξάρτητα από τη δαιμονική δραστηριότητα της Ειρήνης της Αθηναίας, είναι αυτές οι ανάγκες που κράτησαν έως σήμερα τη λατρεία των εικόνων αλλά και τη «διαπλοκή» γύρω από αυτές της δεισιδαιμονίας, της αγυρτίας και της απληστίας.
Αρθρο του Α. Καρκαγιάννη στην Καθημερινή
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.jpg)