Γράφει ο ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ
Την ημέρα που έγινε η τελική σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών στο Μαξίμου, ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίστηκε στη Συγγρού όπως ο Σταλόνε στο πρώτο «Ρόκι», μετά τον μεγάλο τελικό. Βέβαια, θα ήταν καλύτερο να του έλυναν τη γραβάτα, ίσως και να του έχωναν μια μπουνιά τα αγόρια τα βαρβάτα, έτσι, για να είναι πιο πειστική η εμφάνιση. Κάτι πήγε να πει περί διαπραγμάτευσης, ότι ήταν μια διαδικασία που δεν είχε ξαναγίνει κ.λπ.
Εγώ έμεινα να απορώ και να μην καταλαβαίνω πώς στο διάολο εννοεί τη διαπραγμάτευση. Χτυπάει μπουνιές στο τραπέζι; Εκτοξεύει απειλές και βρωμόλογα; Πηγαίνει στο «Χίλτον» και φωνάζει στον Τόμσεν να κατέβει κάτω;
Όχι βέβαια. Η διαπραγμάτευση δεν έχει να κάνει με τσαμπουκά και αυστηρό ύφος. Έχει να κάνει αποκλειστικά με πίνακες, οικονομικά στοιχεία και την πίεση που σου ασκεί η θηλιά στον λαιμό. Αν η διαπραγμάτευση ήταν όπως την υπαινίσσεται ο Σαμαράς, δηλαδή θέμα τσαμπουκά, θα μπορούσαμε να κάνουμε πρωθυπουργό τον Μεϊμαράκη ή, ακόμα καλύτερα, κάποιον εκ των Στεφανάκου και Παλαιοκώστα.
Γυρίζω, όμως, σε εκείνο το βράδυ.
Ο Σαμαράς βγαίνει και λέει ότι έσωσε μισθούς και έδωσε την τίμια μάχη για τις συντάξεις. Η αλήθεια είναι ότι δεν έσωσε απολύτως τίποτα. Οι μισθοί ψαλιδίστηκαν τόσο πολύ, που συνέφερε να κοπούν τα δώρα. Ομοίως κόπηκαν και οι συντάξεις, για τις οποίες ο πρόεδρος Αντώνης έδωσε μάχη που του στράβωσε τη χωρίστρα. Και εν τέλει υπέγραψε το έγγραφο που του ζήτησαν, προσθέτοντας κάποιες χαριτωμένες ή, καλύτερα, αστείες επισημάνσεις, ας πούμε περί συζήτησης που πρέπει να γίνει για την τροποποίηση πολιτικών.
Ο ΓΑΠ υπέγραψε χωρίς πολλά πολλά και ο Καρατζαφέρης κάνει ακόμα τούμπες στο τραμπολίνο του, αναζητώντας δουλειά σε τσίρκο τώρα που απαγορεύτηκαν τα ζώα και θα έχουν μόνο ακροβάτες.
Και συνεχίζω.
Η Αριστερά αναλώθηκε στην απόλυτη μπουρδολογία. Μου θυμίζει γατάκι που παίζει ανέμελο με το κουβάρι της γιαγιάς.
Η Ντόρα έπρεπε να εκπέσει στο απόλυτο σημείο πολιτικής απαξίωσης προκειμένου να αρθρώσει μια σοβαρή κουβέντα, διαψεύδοντας την ηθική και πολιτική της στάση των προηγούμενων ετών.
Ο Κουβέλης θυμίζει εμένα πιτσιρικά, όταν μου έκατσε, επιτέλους, το κορίτσι των ονείρων μου. Εκείνο το πρώτο βράδυ δεν ήξερα τι να κάνω, φοβόμουν ότι ο ενθουσιασμός θα με εξέθετε ανεπανόρθωτα. Τελικά, με εξέθεσε. Ο Κουβέλης δεν κάνει ούτε αυτό. Στέκεται αμήχανος μπροστά στις δημοσκοπήσεις, γυρίζοντας σαν φάρος προς πάσα κατεύθυνση, αμήχανη εναλλακτική λύση. Εν τέλει, για τον μέσο πρώην ψηφοφόρο του ΠΑΣΟΚ ο Κουβέλης είναι σαν το ηλεκτρονικό τσιγάρο για τον καπνιστή: Δίνει, περίπου, την ίδια αίσθηση, αλλά σου επιτρέπει να λες ότι δεν θέτεις σε κίνδυνο την υγεία σου.
Θα ήθελα, λοιπόν, να σας ρωτήσω με ήρεμο, μειλίχιο και απλό τρόπο:
Πιστεύετε ότι η χώρα αυτή μπορεί να σωθεί;
Δυστυχώς, το ερώτημα που σας απευθύνω είναι η βάση του φασισμού. Αλλά, ναι, ο φασισμός είναι σαν μια άσχημη μορφή καρκίνου: Ποτέ δεν πίστευες ότι θα ερχόταν σ' εσένα. Έρχεται μια στιγμή που οι άνθρωποι απορρίπτουν τα πάντα, δεν αντέχουν τη βουή από τις φωνές, ανησυχούν μπροστά στο χάος και στην αναρχία και αναζητούν κάποιον για να βάλει τάξη.
Ο «λοχίας» του 1967 στην αρχή ήταν καλοδεχούμενος από ένα μεγάλο τμήμα συμπατριωτών μας. Τον υποδέχθηκαν με ικανοποίηση ακόμα και πολίτες φιλελεύθερων φρονημάτων, που θεωρούσαν ότι για κάποιο διάστημα θα έβαζε τάξη στο ακατάστατο σπίτι. Δεν λέω ότι τώρα θα εκινείτο ο Στρατός, προς Θεού. Αυτήν την μπαρούφα πήγε να πει ο ΓΑΠ στην Ευρώπη και εισέπραξε την καρπαζιά. Αν υπήρχε όμως ένας πραγματικά ικανός δημαγωγός, κάποιος που να έφερνε περισσότερο σε πολιτικό και λιγότερο σε σόουμαν, ο Καρατζαφέρης ύστερα από δέκα εκδόσεις και upgrade, το τοπίο θα ήταν εντελώς διαφορετικό. Θα τον βάζαμε στο Μαξίμου σαν ρωμαίο αυτοκράτορα, πάνω στις ασπίδες των ΜΑΤ.
Το πολιτικό σύστημα όπως το γνωρίζαμε τελείωσε. Τελείωσε οριστικά, και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσαν να μας κάνουν οι δανειστές μας, μετά το «κούρεμα» των ομολόγων. Αλλά, δυστυχώς, δεν το αξιοποιούμε.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε το χέρι που θα μας οδηγήσει στο καινούργιο, αυτό που θα μας πάει μέχρι την πόρτα. Έχετε δει κάτι ταινίες όπου ο ήρωας πεθαίνει και, μέσα στο σκοτάδι, έρχεται μια γνωστή του μορφή και τον οδηγεί μέχρι μια πόρτα με άπλετο φως; Λείπει αυτή η μορφή, δυστυχώς.
Πίστευα ότι είναι ο Παπαδήμος. Το πίστευε κι αυτός. Μου περιγράφουν πόσο απολάμβανε στην αρχή αυτήν την εύνοια της Ιστορίας προς το πρόσωπό του. Αργότερα άρχισε να βλέπει πιο πέρα, προσπαθώντας να μυρίσει τον αέρα με τις προθέσεις. Κατάλαβε ότι δεν είναι επιθυμητός από το αληθινό κατεστημένο του τόπου. Λογικό. Είναι καινούργιος, διόλου εκμαυλισμένος, αμφίβολα ελεγχόμενος. Θα κινηθούν με τα γνωστά πρόσωπα, τις ασφαλείς συνταγές. Διότι, χρυσά μου, εκεί είναι το πραγματικό πρόβλημα. Στα πρόσωπα και σε αυτό που κουβαλάνε στο μυαλό τους. Δεν είναι στα σχήματα. Μπορούσαμε να έχουμε για εκατό χρόνια τα ίδια κόμματα – συμβαίνει και στις καλύτερες χώρες.
Η λειτουργικότητα θεσμών και συστήματος δεν έχει να κάνει με μηχανισμούς και σφραγίδες. Έχει να κάνει με πρόσωπα και νοοτροπίες. Δεν έφυγαν οι λύκοι, οι αγέλες ανασυντάσσονται.
Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012
ΣΩΣΤΟ ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΣΑΤΕ
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΙΚΑΣ
-Μας διοικούν ξένοι.
-ΣΩΣΤΟ. Με τους δικούς μας προκόψαμε?
-Ο δρόμος της σωτηρίας που μας προτείνουν είναι ανηφορικός και δύσβατος. --ΣΩΣΤΟ. Ξέρετε καμία εναλλακτική που να παραπέμπει σε νεροτσουλήθρα?
-Ναι. Την άρνηση αποπληρωμής του «επαχθούς» χρέους.
-ΣΩΣΤΟ Αν φυσικά υπάρχει «επαχθές» χρέος. Αλήθεια ποιο είναι το επαχθές μας χρέος? Τα περίπου 300 δις που δανείστηκαν οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ εκλεγμένοι μεταπολιτευτικοί «ηγέτες» της .........
καταστροφής υπό τους αλαλαγμούς ενός πλήθους πλαστικοσημαιάκηδων που μια ζωή ψήφιζε με όνειρο το προσωπικό βόλεμα? Είχαμε καμιά χούντα που μας φέσωσε ή τα δανεικά μας τα έδωσαν δια της βίας και με το ζόρι? Αντίθετα τα μόνα ποσά που γνωρίζω να πήραμε «με το ζόρι» είναι περίπου 150 δις. δωρεάν επιδοτήσεων της εωσφορικής Ε.Ε. τα οποία με μεγάλη ευχαρίστηση τα κάναμε «σκούφους και μπερέδες» !
-Η επιτυχία της προτεινόμενης λύσης είναι αμφίβολη.
-ΣΩΣΤΟ Υπάρχει κάτι πιο σίγουρο να ποντάρουμε? Παίζω μέχρι και Αστραχάν…
-Ναι. Η επιστροφή στη δραχμή. Όταν είχαμε τη δραχμούλα ούτε με κάρα κινούμασταν ούτε σε δέντρα ζούσαμε ούτε σε σπηλιές. (Τάδε έφη «φωστήρας» Καζάκης)
-ΣΩΣΤΟ . Αν θέλετε μπορώ να προσθέσω πως ζούσαμε σε βίλες και κινούμασταν με «μερσεντέ». Αυτό που παραλείπουν όμως οι εραστές της δραχμούλας να θυμίσουν είναι πως μαζί με την λατρεμένη τους δραχμούλα είχαμε και τις ΑΓΟΡΕΣ ΑΝΟΙΧΤΕΣ. Με τις αγορές ανοιχτές ,με ακατάσχετο δανεισμό, και με σημαία το «Τσοβόλα δωσ τα όλα» λεβέντες μου περνάς σαν άρχοντας ακόμα και με ινδικές ρουπίες, τουρκικές λίρες η με το ψεύτικο χρήμα της «Μονόπωλης»! Με τις αγορές ανοιχτές μπορείς να λες «τύφλα να χει το ευρώ μαζί με όλα τα σκληρά νομίσματα του κόσμου». Την τύφλα σου τη μαύρη τη βλέπεις μόλις σε πάρουν χαμπάρι τι φρούτο εποχής είσαι και ο πελαργός που φέρνει τα λεφτά αλλάξει ρότα.
-Ναι μα την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα την συνδυάσουμε με άρνηση χρέους άρα δεν θα χρωστάμε άρα δεν θα χρειαστεί να δανειζόμαστε
-ΣΩΣΤΟ. Αν αντέχεις φυσικά να τρως απ το απόλυτο τίποτα που παράγεις, σε μια χώρα-τσίρκο που για να καλύψει τις ανάγκες της ακόμα και σε φακές (!) αναγκάζεται να εισάγει το προϊόν σε ποσοστό 90% της εγχώριας κατανάλωσης, και κυρίως αν τα πρωτογενή σου ελλείμματα είσαι βέβαιος πως θα στα καλύπτει κάθε πρωτοχρονιά ο Αη Βασίλης. Ναι τότε προσέλαβε άλλο ένα εκατομμύριο δημοσίους υπαλλήλους, δώσε όσες αυξήσεις σου ζητήσουν, πάρε μια μηχανή να μετατρέπει τα ρολά χαρτιού τουαλέτας σε «χρήμα» χρωματίζοντάς τα, γράφε εγκαίρως τις επιθυμίες σου στον Santa Klaus και κοιμήσου ήσυχος. Φρόντισε όμως έστω και στα όνειρά σου να «δεις» την φωτογραφία που σου κρύβουν. Αυτή που μεσολαβεί μεταξύ της Ελλάδας που καλοπέρναγε με τις αγορές ανοιχτές επί δραχμής και της μελλοντικής Ελλάδας που θα καλοπερνάει στο μέλλον πάλι με τη δραχμή. Είναι η φωτογραφία της περιόδου «μετάβασης» που επιμελώς σου κρύβουν. Και επειδή ακριβώς την κρύβουν επιμελώς ρίξε μια ματιά σε αντίστοιχες περιόδους «μετάβασης» σε οποιαδήποτε κρατική χρεοκοπία γουστάρεις. Απλά για να εξοικειώνεσαι με την ιδέα ότι για άγνωστο μεταβατικό χρονικό διάστημα θα πρέπει να γνωρίσεις την ζωή με το «δελτίο» όπως όλοι οι λαοί που χρεοκόπησαν μέχρι σήμερα
Στην ουσία αγοράσαμε χρόνο και όχι οριστική λύση.
ΣΩΣΤΟ Πόσο άραγε κοστολογείται ο χρόνος σε τούτη τη ζωή? Πόσο πολύτιμος είναι? Και κυρίως υπάρχει ασφαλής ακαριαία λύση που δεν θέλει το χρόνο της?
Το χρέος άλλαξε χέρια και στην σύνθεση των δανειστούν επικρατούν συντριπτικά κρατικές οντότητες έναντι ιδιωτών.
ΣΩΣΤΟ Έναν σοβαρό δανειζόμενο που δεν είναι λαμόγιο κι έχει σκοπό να πληρώσει πόσο μπορεί να τον απασχολούν τα «χέρια» του δανειστή του?
Έγινε όμως και ενυπόθηκο λόγω παραίτησης από κρατική ασυλία έναντι των νέων δανειστών μας.
ΣΩΣΤΟ Ξέρετε κανέναν που να δανείζει είτε μπατιρισμένους ιδιώτες-λαμόγια είτε χρεοκοπημένες μπανανίες διοικούμενες από πολιτικούς χαβαλέδες χωρίς εμπράγματες εγγυήσεις? Αν ναι συστήστε μου έναν τέτοιο δανειστή να δηλώσω υπερήφανα χαβαλές και λαμόγιο μπας και με δανείσει καμία βαλίτσα λεφτά με εγγύηση αέρα κοπανιστό απ το χωριό μου
Σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής άλλο να σε κυνηγούν ιδιώτες και άλλο κυβερνήσεις και χώρες με όπλο τις παραπάνω εμπράγματες εγγυήσεις σε συνδυασμό με το Αγγλικό δίκαιο που είναι φιλικότερο με τον δανειστή.
ΣΩΣΤΟ. Αλήθεια όμως αν σε πιάσουν θα κάτσεις να σε φάνε? Αν έχω καταλάβει καλά το μεγάλο πρόβλημα των όψιμων ταλιμπαν του «πατριωτισμού» έχει να κάνει με τα ιερά και τα όσια του τόπου τα οποία θεωρητικά μπορούν να γίνουν βορά των δανειστών μας και όχι με το ζεστό χρήμα που αυτοί μας δίνουν. Και ρωτάω. Τα ιερά και τα όσια ενός λαού διασφαλίζονται απ τους ΝΟΜΟΥΣ και το οποιασδήποτε μορφής «δίκαιο» ή απ τον ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΛΑΟ? Ακόμα και αν υπάρχουν τόσο τα νομικά «παράθυρα» που κατά τους ΦΙΛΟμνημονιακούς απενεργοποιούν την εκτέλεση επιταγών του Αγγλικού Δικαίου, όσο και οι πιο ακραίες επιταγές που κατά τους ΑΝΤΙμνημονιακούς επιτρέπουν μέχρι και κατάσχεση του Παρθενώνα, υπάρχει έστω και ένας έλληνας που θα αφεθεί σε νομική προστασία βασισμένη σε πόρτες και παράθυρα ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ Δικαίου? Στην πράξη υπάρχει περίπτωση ο Ελληνισμός να επιτρέψει κατάσχεση μνημείων ακόμα και στα όνειρα του πλέον ισχυρού δανειστή του? Υπάρχει έστω και ένας έλληνας πιλότος της Πολεμικής Αεροπορία μας. που θα επιτρέψει να κατασχεθεί το μαχητικό μέσα στο οποίο παίζει κάθε μέρα το κεφάλι του κορώνα γράμματα για τούτον τον τόπο? Υπάρχει έστω και ένας ακρίτας του τόπου τούτου που θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια αν του επιδοθεί «κατασχετήριο» για το νησί του ή τις Θερμοπύλες του? Την τήρηση του Συντάγματος που συχνά η αμφιλεγόμενη ερμηνεία του έχει γίνει ανέκδοτο από τους συνταγματολόγους ΠΩΣ την εμπιστευόμαστε στον «πατριωτισμό των Ελλήνων» και την ίδια στιγμή τσακωνόμαστε ανόητα για το ποιο «Δίκαιο» εξασφαλίζει την προστασία των ιερών και των οσίων μας?
Εκεί άραγε φτάσαμε? Ο λαός του «μολών λαβέ» να εμπιστεύεται τη διαφύλαξή της ιστορίας του στην θεωρητική κάλυψη που προσφέρουν νομικίστικα κωλόχαρτα οποιουδήποτε Δικαίου? Τότε αντί να τσακωνόμαστε για το ποιο είναι το καλύτερο Δίκαιο – προστάτης καλύτερα να παραδώσουμε τόσο τα όπλα μας όσο και τα ιερά και όσιά μας στους δανειστές μας από ΤΩΡΑ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ. Στην περίπτωση αυτή ΔΕΝ μας αξίζει να τα κατέχουμε. Ειδικά μάλιστα τώρα που έχουμε και ΕΜΜΕΣΗ ΗΘΙΚΗ νομιμοποίηση απ τους ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ μας να προβάλλουμε τα στήθη μας σε κάθε νομικίστικη προσπάθεια εκποίησης των οσίων του έθνους. Γιατί ναι είναι μεν ΝΤΡΟΠΗ το κούρεμα ενός χρέους που έγινε ξαπλώστρες στην Ψαρρού, όταν όμως το δρομολογούν και το επιβάλλουν επικαλούμενοι ειδικές συνθήκες επιβίωσης της χώρας, οι ίδιοι οι δανειστές σου που ως εταίροι σου είχαν την εναλλακτική να το «αγοράσουν» ουσιαστικά σε νομιμοποιούν ηθικά να τους πληρώσεις με το ίδιο νόμισμα που πλήρωσες τον ιδιωτικό τομέα (βλ PSI) αν διανοηθούν να αγγίξουν τα ιερά και τα όσια σου εν ονόματι οποιουδήποτε Δικαίου!
Όχι φίλε μου. Όπως δεν τραβάς τα σωληνάκια απ τον δικό σου άνθρωπο που χαροπαλεύει και αν χρειαστεί ξεπουλιέσαι για να τον βοηθήσεις, όταν κρίνεις πως έχει έστω και μια απειροελάχιστη πιθανότητα να βγει νικητής, έτσι δεν τα τραβάς και απ την διασωληνωμένη στην εντατική πατρίδα σου. Όσους «μπαμπούλες» περί ξένων γιατρών όσους μπαμπούλες περί ξένου δικαίου και αν σου επιστρατεύσουν . Από Αγγλικό μέχρι και το «δίκαιο» του ίδιου του διαβόλου! Και ξέρεις γιατί? Γιατί αυτή η διασωληνωμένη πατρίδα είναι η ίδια η ΜΑΝΑ σου. Και μπροστά σε κάθε περί Δικαίου νομικίστικο δίλλημα που έχει σχέση με τη μάνα ειδικά μάλιστα όταν αυτή αγωνίζεται να γαντζώσει την τελευταία της ευκαιρία, μία και μόνη απάντηση αρμόζει. «Ανάμεσα στην δικαιοσύνη σας και τη μάνα μου, προτιμώ τη μάνα μου!» (Albert Camus)
Katsikas.george@gmail.com
Αναρτήθηκε από kafeneio στις 2/26/2012 01:03:00 μμ
-Μας διοικούν ξένοι.
-ΣΩΣΤΟ. Με τους δικούς μας προκόψαμε?
-Ο δρόμος της σωτηρίας που μας προτείνουν είναι ανηφορικός και δύσβατος. --ΣΩΣΤΟ. Ξέρετε καμία εναλλακτική που να παραπέμπει σε νεροτσουλήθρα?
-Ναι. Την άρνηση αποπληρωμής του «επαχθούς» χρέους.
-ΣΩΣΤΟ Αν φυσικά υπάρχει «επαχθές» χρέος. Αλήθεια ποιο είναι το επαχθές μας χρέος? Τα περίπου 300 δις που δανείστηκαν οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ εκλεγμένοι μεταπολιτευτικοί «ηγέτες» της .........
καταστροφής υπό τους αλαλαγμούς ενός πλήθους πλαστικοσημαιάκηδων που μια ζωή ψήφιζε με όνειρο το προσωπικό βόλεμα? Είχαμε καμιά χούντα που μας φέσωσε ή τα δανεικά μας τα έδωσαν δια της βίας και με το ζόρι? Αντίθετα τα μόνα ποσά που γνωρίζω να πήραμε «με το ζόρι» είναι περίπου 150 δις. δωρεάν επιδοτήσεων της εωσφορικής Ε.Ε. τα οποία με μεγάλη ευχαρίστηση τα κάναμε «σκούφους και μπερέδες» !
-Η επιτυχία της προτεινόμενης λύσης είναι αμφίβολη.
-ΣΩΣΤΟ Υπάρχει κάτι πιο σίγουρο να ποντάρουμε? Παίζω μέχρι και Αστραχάν…
-Ναι. Η επιστροφή στη δραχμή. Όταν είχαμε τη δραχμούλα ούτε με κάρα κινούμασταν ούτε σε δέντρα ζούσαμε ούτε σε σπηλιές. (Τάδε έφη «φωστήρας» Καζάκης)
-ΣΩΣΤΟ . Αν θέλετε μπορώ να προσθέσω πως ζούσαμε σε βίλες και κινούμασταν με «μερσεντέ». Αυτό που παραλείπουν όμως οι εραστές της δραχμούλας να θυμίσουν είναι πως μαζί με την λατρεμένη τους δραχμούλα είχαμε και τις ΑΓΟΡΕΣ ΑΝΟΙΧΤΕΣ. Με τις αγορές ανοιχτές ,με ακατάσχετο δανεισμό, και με σημαία το «Τσοβόλα δωσ τα όλα» λεβέντες μου περνάς σαν άρχοντας ακόμα και με ινδικές ρουπίες, τουρκικές λίρες η με το ψεύτικο χρήμα της «Μονόπωλης»! Με τις αγορές ανοιχτές μπορείς να λες «τύφλα να χει το ευρώ μαζί με όλα τα σκληρά νομίσματα του κόσμου». Την τύφλα σου τη μαύρη τη βλέπεις μόλις σε πάρουν χαμπάρι τι φρούτο εποχής είσαι και ο πελαργός που φέρνει τα λεφτά αλλάξει ρότα.
-Ναι μα την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα την συνδυάσουμε με άρνηση χρέους άρα δεν θα χρωστάμε άρα δεν θα χρειαστεί να δανειζόμαστε
-ΣΩΣΤΟ. Αν αντέχεις φυσικά να τρως απ το απόλυτο τίποτα που παράγεις, σε μια χώρα-τσίρκο που για να καλύψει τις ανάγκες της ακόμα και σε φακές (!) αναγκάζεται να εισάγει το προϊόν σε ποσοστό 90% της εγχώριας κατανάλωσης, και κυρίως αν τα πρωτογενή σου ελλείμματα είσαι βέβαιος πως θα στα καλύπτει κάθε πρωτοχρονιά ο Αη Βασίλης. Ναι τότε προσέλαβε άλλο ένα εκατομμύριο δημοσίους υπαλλήλους, δώσε όσες αυξήσεις σου ζητήσουν, πάρε μια μηχανή να μετατρέπει τα ρολά χαρτιού τουαλέτας σε «χρήμα» χρωματίζοντάς τα, γράφε εγκαίρως τις επιθυμίες σου στον Santa Klaus και κοιμήσου ήσυχος. Φρόντισε όμως έστω και στα όνειρά σου να «δεις» την φωτογραφία που σου κρύβουν. Αυτή που μεσολαβεί μεταξύ της Ελλάδας που καλοπέρναγε με τις αγορές ανοιχτές επί δραχμής και της μελλοντικής Ελλάδας που θα καλοπερνάει στο μέλλον πάλι με τη δραχμή. Είναι η φωτογραφία της περιόδου «μετάβασης» που επιμελώς σου κρύβουν. Και επειδή ακριβώς την κρύβουν επιμελώς ρίξε μια ματιά σε αντίστοιχες περιόδους «μετάβασης» σε οποιαδήποτε κρατική χρεοκοπία γουστάρεις. Απλά για να εξοικειώνεσαι με την ιδέα ότι για άγνωστο μεταβατικό χρονικό διάστημα θα πρέπει να γνωρίσεις την ζωή με το «δελτίο» όπως όλοι οι λαοί που χρεοκόπησαν μέχρι σήμερα
Στην ουσία αγοράσαμε χρόνο και όχι οριστική λύση.
ΣΩΣΤΟ Πόσο άραγε κοστολογείται ο χρόνος σε τούτη τη ζωή? Πόσο πολύτιμος είναι? Και κυρίως υπάρχει ασφαλής ακαριαία λύση που δεν θέλει το χρόνο της?
Το χρέος άλλαξε χέρια και στην σύνθεση των δανειστούν επικρατούν συντριπτικά κρατικές οντότητες έναντι ιδιωτών.
ΣΩΣΤΟ Έναν σοβαρό δανειζόμενο που δεν είναι λαμόγιο κι έχει σκοπό να πληρώσει πόσο μπορεί να τον απασχολούν τα «χέρια» του δανειστή του?
Έγινε όμως και ενυπόθηκο λόγω παραίτησης από κρατική ασυλία έναντι των νέων δανειστών μας.
ΣΩΣΤΟ Ξέρετε κανέναν που να δανείζει είτε μπατιρισμένους ιδιώτες-λαμόγια είτε χρεοκοπημένες μπανανίες διοικούμενες από πολιτικούς χαβαλέδες χωρίς εμπράγματες εγγυήσεις? Αν ναι συστήστε μου έναν τέτοιο δανειστή να δηλώσω υπερήφανα χαβαλές και λαμόγιο μπας και με δανείσει καμία βαλίτσα λεφτά με εγγύηση αέρα κοπανιστό απ το χωριό μου
Σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής άλλο να σε κυνηγούν ιδιώτες και άλλο κυβερνήσεις και χώρες με όπλο τις παραπάνω εμπράγματες εγγυήσεις σε συνδυασμό με το Αγγλικό δίκαιο που είναι φιλικότερο με τον δανειστή.
ΣΩΣΤΟ. Αλήθεια όμως αν σε πιάσουν θα κάτσεις να σε φάνε? Αν έχω καταλάβει καλά το μεγάλο πρόβλημα των όψιμων ταλιμπαν του «πατριωτισμού» έχει να κάνει με τα ιερά και τα όσια του τόπου τα οποία θεωρητικά μπορούν να γίνουν βορά των δανειστών μας και όχι με το ζεστό χρήμα που αυτοί μας δίνουν. Και ρωτάω. Τα ιερά και τα όσια ενός λαού διασφαλίζονται απ τους ΝΟΜΟΥΣ και το οποιασδήποτε μορφής «δίκαιο» ή απ τον ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΛΑΟ? Ακόμα και αν υπάρχουν τόσο τα νομικά «παράθυρα» που κατά τους ΦΙΛΟμνημονιακούς απενεργοποιούν την εκτέλεση επιταγών του Αγγλικού Δικαίου, όσο και οι πιο ακραίες επιταγές που κατά τους ΑΝΤΙμνημονιακούς επιτρέπουν μέχρι και κατάσχεση του Παρθενώνα, υπάρχει έστω και ένας έλληνας που θα αφεθεί σε νομική προστασία βασισμένη σε πόρτες και παράθυρα ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ Δικαίου? Στην πράξη υπάρχει περίπτωση ο Ελληνισμός να επιτρέψει κατάσχεση μνημείων ακόμα και στα όνειρα του πλέον ισχυρού δανειστή του? Υπάρχει έστω και ένας έλληνας πιλότος της Πολεμικής Αεροπορία μας. που θα επιτρέψει να κατασχεθεί το μαχητικό μέσα στο οποίο παίζει κάθε μέρα το κεφάλι του κορώνα γράμματα για τούτον τον τόπο? Υπάρχει έστω και ένας ακρίτας του τόπου τούτου που θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια αν του επιδοθεί «κατασχετήριο» για το νησί του ή τις Θερμοπύλες του? Την τήρηση του Συντάγματος που συχνά η αμφιλεγόμενη ερμηνεία του έχει γίνει ανέκδοτο από τους συνταγματολόγους ΠΩΣ την εμπιστευόμαστε στον «πατριωτισμό των Ελλήνων» και την ίδια στιγμή τσακωνόμαστε ανόητα για το ποιο «Δίκαιο» εξασφαλίζει την προστασία των ιερών και των οσίων μας?
Εκεί άραγε φτάσαμε? Ο λαός του «μολών λαβέ» να εμπιστεύεται τη διαφύλαξή της ιστορίας του στην θεωρητική κάλυψη που προσφέρουν νομικίστικα κωλόχαρτα οποιουδήποτε Δικαίου? Τότε αντί να τσακωνόμαστε για το ποιο είναι το καλύτερο Δίκαιο – προστάτης καλύτερα να παραδώσουμε τόσο τα όπλα μας όσο και τα ιερά και όσιά μας στους δανειστές μας από ΤΩΡΑ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ. Στην περίπτωση αυτή ΔΕΝ μας αξίζει να τα κατέχουμε. Ειδικά μάλιστα τώρα που έχουμε και ΕΜΜΕΣΗ ΗΘΙΚΗ νομιμοποίηση απ τους ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ μας να προβάλλουμε τα στήθη μας σε κάθε νομικίστικη προσπάθεια εκποίησης των οσίων του έθνους. Γιατί ναι είναι μεν ΝΤΡΟΠΗ το κούρεμα ενός χρέους που έγινε ξαπλώστρες στην Ψαρρού, όταν όμως το δρομολογούν και το επιβάλλουν επικαλούμενοι ειδικές συνθήκες επιβίωσης της χώρας, οι ίδιοι οι δανειστές σου που ως εταίροι σου είχαν την εναλλακτική να το «αγοράσουν» ουσιαστικά σε νομιμοποιούν ηθικά να τους πληρώσεις με το ίδιο νόμισμα που πλήρωσες τον ιδιωτικό τομέα (βλ PSI) αν διανοηθούν να αγγίξουν τα ιερά και τα όσια σου εν ονόματι οποιουδήποτε Δικαίου!
Όχι φίλε μου. Όπως δεν τραβάς τα σωληνάκια απ τον δικό σου άνθρωπο που χαροπαλεύει και αν χρειαστεί ξεπουλιέσαι για να τον βοηθήσεις, όταν κρίνεις πως έχει έστω και μια απειροελάχιστη πιθανότητα να βγει νικητής, έτσι δεν τα τραβάς και απ την διασωληνωμένη στην εντατική πατρίδα σου. Όσους «μπαμπούλες» περί ξένων γιατρών όσους μπαμπούλες περί ξένου δικαίου και αν σου επιστρατεύσουν . Από Αγγλικό μέχρι και το «δίκαιο» του ίδιου του διαβόλου! Και ξέρεις γιατί? Γιατί αυτή η διασωληνωμένη πατρίδα είναι η ίδια η ΜΑΝΑ σου. Και μπροστά σε κάθε περί Δικαίου νομικίστικο δίλλημα που έχει σχέση με τη μάνα ειδικά μάλιστα όταν αυτή αγωνίζεται να γαντζώσει την τελευταία της ευκαιρία, μία και μόνη απάντηση αρμόζει. «Ανάμεσα στην δικαιοσύνη σας και τη μάνα μου, προτιμώ τη μάνα μου!» (Albert Camus)
Katsikas.george@gmail.com
Αναρτήθηκε από kafeneio στις 2/26/2012 01:03:00 μμ
"ΝΑΙ" ΣΤΟ ΔΑΝΕΙΟ "ΟΧΙ" ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ
.
Γράφει ο Αντώνης Δαλίπης
Tο ελληνικό δαιμόνιο στην κορύφωσή του. Θέλουμε το δάνειο, ζητάμε τη διαγραφή του χρέους, αλλά απορρίπτουμε κάθε ιδέα για επιβολή μέτρων και ανάληψη υποχρεώσεων. Aκόμη και βουλευτές που δηλώνουν με υπερηφάνεια αντιμνημονιακοί και αδούλωτες ψυχές έχουν κάτι... ηρωικό μέσα τους με πολλές δόσεις παραλογισμού.
«Nαι στη δανειακή σύμβαση, ναι στο PSI, όχι στα υπόλοιπα άρθρα του Mνημονίου», ψήφιζαν αρκετοί το βράδυ εκείνης της κρίσιμης Kυριακής στη Bουλή.
Πώς να μη θαυμάσει κανείς αυτό το δαιμόνιο, τη φαεινή ιδέα με την οποία το γαλούχησε ο πολιτικός κόσμος γενιές και γενιές Eλλήνων. Eίναι μια απλή, σχεδόν τετράγωνη και ανίκητη λογική που διαπερνά, πλέον, οριζόντια και κάθετα όλη την κοινωνία. Mε δανεικά και νέα δανεικά πορεύτηκε η χώρα όλα τα τελευταία χρόνια. Kι όταν ερχόταν η ώρα της αποπληρωμής, το πρόβλημα λυνόταν αυτόματα με ένα νέο δάνειο.
Aλλά έτσι έφτασε η Eλλάδα να πληρώνει κοντά στα 15 δισ. ευρώ ετησίως για τοκοχρεολύσια, και το ποσό αυτό αυξανόταν χρόνο με το χρόνο. Yπολογίζεται ότι εάν δεν υπήρχε το πρώτο δάνειο και στην απίθανη περίπτωση που η χώρα θα μπορούσε να δανείζεται ακόμη από τις αγορές με τα υψηλά επιτόκια, τα ετήσια χρεολύσια αυτή τη στιγμή θα ξεπερνούσαν τα 20 δισ. ευρώ.
Θα χρειαζόταν, δηλαδή, ένα ποσό που θα ήταν ίσο με τη δαπάνη για τη συνολική μισθοδοσία των 850.000 δημοσίων υπαλλήλων ή σχεδόν με το 50% των φορολογικών εσόδων του κράτους.
Kαι επειδή οι ξένοι ξέρουν αριθμητική έκοψαν τα δανεικά, αντιλαμβανόμενοι ότι ήταν πλέον αδύνατον να συνεχισθεί η εξυπηρέτησή τους.
Oμως στην Eλλάδα το ρολόι σταμάτησε στα όμορφα χρόνια των δανεικών για το κράτος, και των πέντε έως δέκα πιστωτικών καρτών για πολλούς από τους πολίτες.
Tο δειχνουν οι βουλευτές που ψηφίζουν με άνεση «ναι» στο νέο δάνειο αλλά «όχι» στα μέτρα, που θέλουν «κούρεμα» του χρέους, αλλά λένε όχι στις νέες θυσίες.
Aκόμη κι αυτός ο βουλευτής που τρόμαξε με την οικονομική κατάσταση και φοβήθηκε τη χρεοκοπία, φροντίζοντας να βγάλει στο εξωτερικό το ένα εκατ. ευρώ, θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι κι αυτός αντιμνημονιακός θα είναι και θα δηλώνει.
Aλλωστε, όλη η Eλλάδα σήμερα ζει στην ίδια μεγάλη αντίφαση. Tο 75% των Eλλήνων τάσσεται υπέρ του ευρώ, αλλά απορρίπτει τα μέτρα που θωρακίζουν την επιλογή τους αυτή. Kαι αν ήταν δυνατόν να ξεχωρίσουν στο Mνημόνιο η δανειακή σύμβαση των 130 δισ. με το haircut 107 δισ. στα ομόλογα από τη μια μεριά και οι θυσίες από την άλλη, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η πρώτη περίπτωση θα εξασφάλιζε το 100% των ψηφοφόρων.
Aλλά, δυστυχώς, οι κουτόφραγκοι... το ξέρουν καλά αυτό. Tο έμαθαν και παίρνουν τα μέτρα τους. Καιρός να το μάθουμε και εμείς.
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Φεβρουάριος 26, 2012
Γράφει ο Αντώνης Δαλίπης
Tο ελληνικό δαιμόνιο στην κορύφωσή του. Θέλουμε το δάνειο, ζητάμε τη διαγραφή του χρέους, αλλά απορρίπτουμε κάθε ιδέα για επιβολή μέτρων και ανάληψη υποχρεώσεων. Aκόμη και βουλευτές που δηλώνουν με υπερηφάνεια αντιμνημονιακοί και αδούλωτες ψυχές έχουν κάτι... ηρωικό μέσα τους με πολλές δόσεις παραλογισμού.
«Nαι στη δανειακή σύμβαση, ναι στο PSI, όχι στα υπόλοιπα άρθρα του Mνημονίου», ψήφιζαν αρκετοί το βράδυ εκείνης της κρίσιμης Kυριακής στη Bουλή.
Πώς να μη θαυμάσει κανείς αυτό το δαιμόνιο, τη φαεινή ιδέα με την οποία το γαλούχησε ο πολιτικός κόσμος γενιές και γενιές Eλλήνων. Eίναι μια απλή, σχεδόν τετράγωνη και ανίκητη λογική που διαπερνά, πλέον, οριζόντια και κάθετα όλη την κοινωνία. Mε δανεικά και νέα δανεικά πορεύτηκε η χώρα όλα τα τελευταία χρόνια. Kι όταν ερχόταν η ώρα της αποπληρωμής, το πρόβλημα λυνόταν αυτόματα με ένα νέο δάνειο.
Aλλά έτσι έφτασε η Eλλάδα να πληρώνει κοντά στα 15 δισ. ευρώ ετησίως για τοκοχρεολύσια, και το ποσό αυτό αυξανόταν χρόνο με το χρόνο. Yπολογίζεται ότι εάν δεν υπήρχε το πρώτο δάνειο και στην απίθανη περίπτωση που η χώρα θα μπορούσε να δανείζεται ακόμη από τις αγορές με τα υψηλά επιτόκια, τα ετήσια χρεολύσια αυτή τη στιγμή θα ξεπερνούσαν τα 20 δισ. ευρώ.
Θα χρειαζόταν, δηλαδή, ένα ποσό που θα ήταν ίσο με τη δαπάνη για τη συνολική μισθοδοσία των 850.000 δημοσίων υπαλλήλων ή σχεδόν με το 50% των φορολογικών εσόδων του κράτους.
Kαι επειδή οι ξένοι ξέρουν αριθμητική έκοψαν τα δανεικά, αντιλαμβανόμενοι ότι ήταν πλέον αδύνατον να συνεχισθεί η εξυπηρέτησή τους.
Oμως στην Eλλάδα το ρολόι σταμάτησε στα όμορφα χρόνια των δανεικών για το κράτος, και των πέντε έως δέκα πιστωτικών καρτών για πολλούς από τους πολίτες.
Tο δειχνουν οι βουλευτές που ψηφίζουν με άνεση «ναι» στο νέο δάνειο αλλά «όχι» στα μέτρα, που θέλουν «κούρεμα» του χρέους, αλλά λένε όχι στις νέες θυσίες.
Aκόμη κι αυτός ο βουλευτής που τρόμαξε με την οικονομική κατάσταση και φοβήθηκε τη χρεοκοπία, φροντίζοντας να βγάλει στο εξωτερικό το ένα εκατ. ευρώ, θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι κι αυτός αντιμνημονιακός θα είναι και θα δηλώνει.
Aλλωστε, όλη η Eλλάδα σήμερα ζει στην ίδια μεγάλη αντίφαση. Tο 75% των Eλλήνων τάσσεται υπέρ του ευρώ, αλλά απορρίπτει τα μέτρα που θωρακίζουν την επιλογή τους αυτή. Kαι αν ήταν δυνατόν να ξεχωρίσουν στο Mνημόνιο η δανειακή σύμβαση των 130 δισ. με το haircut 107 δισ. στα ομόλογα από τη μια μεριά και οι θυσίες από την άλλη, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η πρώτη περίπτωση θα εξασφάλιζε το 100% των ψηφοφόρων.
Aλλά, δυστυχώς, οι κουτόφραγκοι... το ξέρουν καλά αυτό. Tο έμαθαν και παίρνουν τα μέτρα τους. Καιρός να το μάθουμε και εμείς.
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Φεβρουάριος 26, 2012
Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011
ΠΙΣΤΕΥΩ ΕΙΣ ΕΝΑΝ ΘΕΟΝ...
του Αλέξανδρου Φατσή
Κατ’ αρχάς, όταν λέτε ότι πιστεύετε στον θεό, σε ποιον θεό αναφέρεστε; Στον Βάαλ, τον Δία, τον Κετζαλκοάτλ, τον Όντιν, τις ινδουϊστικές θεότητες ή τον θεό των μονοθεϊστικών θρησκειών (ιουδαϊσμός, χριστιανισμός, ισλάμ);
Με ποιο κριτήριο έχετε επιλέξει τον έναν από τον άλλο; Και μη μου πείτε “τα ιερά βιβλία που λένε για θαύματα”. Γιατί τα ιερά βιβλία ΚΑΘΕ θρησκείας λένε για θαύματα τα οποία έγιναν “τότε” και, κατά διαβολική σύμπτωση, έπαψαν να επαναλαμβάνονται.
Ας υποθέσουμε όμως ότι επιλέγετε τον θεό των μονοθεϊστικών θρησκειών. Αυτό τι σημαίνει αυτομάτως; Σημαίνει ότι οι πιστοί όλων των άλλων θρησκειών είναι ανόητοι ενώ εσείς έξυπνοι.
Γιατί, αν είναι καθαρά θέμα λογικής, τότε γιατί δεν καταλήγουν όλοι οι άνθρωποι να λατρεύουν τον δικό σας θεό; Αρκεί απλώς να τους ενημερώσετε για την επιχειρηματολογία σας και αμέσως θα τους προσηλυτίσετε.
Αν λοιπόν δεν θέλετε να βγάλετε όλους τους αλλόθρησκους εκ γενετής χαζούς, πρέπει να δεχτείτε ότι είναι θέμα πίστης. Αλλά αν είναι μόνο θέμα πίστης, τότε πού υπερέχει η δική σας θρησκεία από οποιαδήποτε άλλη; Όσο αυθαίρετα πιστεύω εγώ στον ένα και μοναδικό θεό, πιστεύει και ο γείτονάς μου στον Δία.
Άντε όμως και καταλήξαμε στον συγκεκριμένο θεό. Από εκεί και πέρα πώς προχωράμε; Πώς επιλέγουμε ανάμεσα σε ιουδαϊσμό, χριστιανισμό ή ισλάμ; Αν επιλέξουμε χριστιανισμό, ποιο είναι το ασφαλές κριτήριο για να επιλέξουμε ανάμεσα σε ορθόδοξη και καθολική πίστη; Ανάμεσα στο παλιό και το νέο ημερολόγιο; Ανάμεσα στα διδάγματα του Άνθιμου ή του Ιερώνυμου;
Μπορείτε να βρείτε όποιο (αυθαίρετο προφανώς) κριτήριο θέλετε. Και πριν μου πείτε ότι δεν είναι αυθαίρετο, αναλογιστείτε ξανά. Αν λόγου χάρη είστε καθολικοί, τόσα εκατομμύρια ορθόδοξοι είναι ανόητοι και εσείς είστε οι έξυπνοι; Δηλαδή αυτοί είναι βλάκες που δεν πιστεύουν ότι το Άγιο Πνεύμα είναι “και εκ του υιού εκπορευόμενο”; Και πώς ακριβώς μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ή να διαψεύσουμε ότι συμβαίνει το ένα ή το άλλο; Δεν μπορούμε φυσικά. Αφού δεν μπορούμε λοιπόν, τι δηλώνει για τη διανοητική μας κατάσταση ότι επιλέγουμε τη μία εκδοχή ή την άλλη;
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, αν ο θεός υπάρχει και είναι ένας και έχει συγκεκριμένες απαιτήσεις από εμάς, γιατί υπάρχουν τόσο πολλές θρησκείες και αιρέσεις; Γιατί ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του για τον θεό και δίνει τη δική του ερμηνεία για τη φύση και τη θέλησή του; Αν υπήρχε πράγματι θεός, δεν θα έλυνε αυτόματα όλα αυτά τα ζητήματα με κάποιον, απλό για εκείνον, τρόπο; Λόγου χάρη να στείλει από έναν άγγελο στον επικεφαλής κάθε θρησκείας για να του εξηγήσει ότι το θέλημά του εκφράζεται σωστά μόνο από τους Χριστιανούς Ορθοδόξους Νεοημερολογίτες και ότι πρέπει όλοι οι υπόλοιποι να ακολουθήσουν τα διδάγματα των τελευταίων.
Το ότι δεν μπαίνει ο θεός σε μια τόσο απλή και εύκολη διαδικασία, αφήνοντας το μεγαλύτερο κομμάτι της ανθρωπότητας στην άγνοια και την αμαρτία, δεν εξηγείται πολύ εύκολα αν σκεφτούμε ότι ο θεός, όπως τον κατανοείτε τουλάχιστον, δεν υπάρχει;
Αν είστε χριστιανοί, σκεφτείτε το εξής: αν υπήρχε ο θεός, όπως τον περιγράφει η θρησκεία σας και όπως τον κατανοείτε, θα επέτρεπε ποτέ να δημιουργηθεί το σχίσμα; Θα επέτρεπε ποτέ στο ισλάμ να γίνει μια τόσο μεγάλη θρησκεία;
Αν είστε μουσουλμάνοι, αναρωτηθείτε: αν υπήρχε ο παντοδύναμος θεός, όπως τον περιγράφει η θρησκεία σας και όπως τον κατανοείτε, δεν θα έβρισκε κάποιον καλύτερο τρόπο για να κάνει γνωστό το θέλημά του από έναν αγράμματο καμηλιέρη; Θα χρειαζόταν άραγε να βάλει τους πιστούς του να κάνουν ιερούς πολέμους για να προσηλυτίσουν τους αλλόδοξους λαούς; Δεν θα είχε πετύχει μέχρι σήμερα τον συνολικό προσηλυτισμό κάθε ανθρώπου και κάθε κοινωνίας στον ορθό δρόμο; Θα επέτρεπε ποτέ τη διάσπαση του ισλάμ σε σουνίτες και σιίτες;
Μα καλά, θα μου αντιπροτείνετε: αν δεν υπάρχει θεός, πώς γίνονται τόσα θαύματα;
Δεν γίνονται. Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει θεός.
Κατ’ αρχάς δεν έχουμε ακριβή στατιστικά στοιχεία για το πόσοι “θεραπεύονται” κάθε χρόνο από τις κατά τόπους Παναγίες. Επιπλέον δεν έχουμε ακριβή στοιχεία για το τι ακριβώς είχαν και αν η ασθένεια επανήλθε. Π.χ. μπορεί κάποιος να έχει διαγνωστεί με μια ασθένεια και να κάνει τάμα στη Μεγαλόχαρη προκειμένου να γίνει καλά. Και πράγματι, μετά από κάποιο διάστημα, οι εξετάσεις να δείξουν ότι θεραπεύτηκε. Αυτό όμως δεν είναι κριτήριο για την αποτελεσματικότητα της Μεγαλόχαρης.
-Πρώτον, δεν ξέρουμε αν είχε γίνει λάθος διάγνωση.
-Δεύτερον, δεν ξέρουμε αν πρόκειται για κάποια περίπτωση αυτοΐασης. Όπως ίσως να γνωρίζετε, κάποιοι άνθρωποι θεραπεύονται, ακόμη και από πολύ σοβαρές ασθένειες, μόνοι τους.
-Τρίτον, μπορεί η ασθένεια μετά από κάποιο διάστημα να επανήλθε.
-Τέταρτον, μπορεί, αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος είχε ξεκινήσει θεραπεία, να ήταν η θεραπεία που τον θεράπευσε και όχι το τάμα. Ούτε που σας είχε περάσει από το μυαλό, ε;
Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι ούτε η Μεγαλόχαρη ούτε κανένας άλλος άγιος δεν κατάφεραν ποτέ να κάνουν ένα ακρωτηριασμένο χέρι να ξαναφυτρώσει; Και ότι θαύματα γίνονται μόνο εκεί που θα μπορούσε η θεραπεία να οφείλεται σε άλλους, μη θεϊκούς, παράγοντες;
Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι αν υπήρχε ο πανάγαθος και παντοδύναμος θεός, δεν θα υπήρχε τόσος πόνος, τόσο κακό και τόση οδύνη στον κόσμο; Φυσικά οι θεολόγοι κάνουν πολύπλοκα νοητικά κατασκευάσματα του τύπου “ναι, αλλά θα ανταμειφθούν στην επόμενη ζωή”, “το κάνει για να μας δοκιμάσει”, ”άγνωστες οι βουλές του Κυρίου”, και άλλα παρόμοια.
Αντί να χρησιμοποιείτε τέτοια νοητικά τερτίπια, για σκεφτείτε το λίγο. Θα επέτρεπε πράγματι ένας πανάγαθος και παντοδύναμος θεός να πραγματοποιούνται όλες αυτές οι φρικαλεότητες που ακούμε να συμβαίνουν σε πολέμους, εγκλήματα, ασθένειες, λιμούς και τόσα άλλα;
Αντί να πούμε “άγνωστες οι βουλές του Κυρίου”, δεν είναι πιο λογικό να υποθέσουμε ότι ο Κύριος δεν υπάρχει; Και ότι μυθολογίες 2.000 ετών και βάλε δεν είναι καλοί λόγοι για να διαμορφώνουμε την καθημερινότητά μας;
Γιατί δεν είναι απλά θέμα πίστης, όπως αντιλαμβάνεστε. Αν εγώ θέλω να είμαι σωστός χριστιανός, πρέπει να νηστεύω, να μην παίζω το πουλί μου, να μην κάνω σεξ πριν το γάμο ή με άτομα του ίδιου φύλου με εμένα και ένα σωρό άλλα πράγματα. Γενικώς να έχω ένα εκατομμύριο περιορισμούς στην καθημερινότητά μου. Αν πράγματι υπάρχει θεός και μπορώ να εξασφαλίσω οικόπεδο στον παράδεισο, άντε να στερηθώ τις παρτούζες και τα λουκάνικα τη Μεγάλη Παρασκευή.
Αν όμως δεν υπάρχει θεός, δεν θα ήμουν λίγο αφελής να χάσω τόσες απολαύσεις χωρίς τελικά να υπάρχει λόγος; Και όταν λέω αφελής, να καταλαβαινόμαστε, έτσι;
Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι οι περισσότερες θρησκευτικές απαγορεύσεις αφορούν φυσικές και εγγενείς τάσεις του ανθρώπου; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί υπάρχει απαγόρευση για τη μοιχεία, αλλά όχι για την κατανάλωση περιττωμάτων; Επειδή το να ξενοπηδάμε το έχουμε στη φύση μας αλλά το να τρώμε σκατά δεν το έχουμε. Άρα δεν χρειαζόταν να δημιουργηθεί απαγόρευση για το συγκεκριμένο θέμα.
Αν ο θεός ήθελε να μην κάνουμε κάποια πράγματα, δεν θα ήταν πιο απλό να μας “προγραμματίσει” ώστε να μη μας αρέσουν; Και μη μου πείτε τώρα για ελευθερίες βούλησης και άλλες τέτοιες χαζομάρες. Γιατί και σκατά είμαστε ελεύθεροι να φάμε αν το επιθυμούμε. Απλώς ΔΕΝ το επιθυμούμε. Και όχι απλώς δεν το επιθυμούμε, μας αηδιάζει. Δεν θα ήταν πιο απλό για τον θεό να κάνει κάτι αντίστοιχο για τη μοιχεία ή το σεξ πριν το γάμο αντί να μας λέει “ου μοιχεύσεις”;
Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι η πλειονότητα των θρησκευτικών απαγορεύσεων έχουν κοινωνικές προεκτάσεις; Λόγου χάρη, επειδή η κλοπή ως φαινόμενο δημιουργεί προβλήματα στο κοινωνικό σύνολο, δεν αρκεί να την απαγορεύσω νομικά. Είναι πολύ πιο αποτελεσματικό να την συμπεριλάβω στις αμαρτίες που οδηγούν στην κόλαση.
Αν θέλω να ντύνονται οι γυναίκες πιο σεμνά, αντί να τις κυνηγάω, αρκεί να πω ότι είναι θέλημα θεού. Ξέρετε, οι μουσουλμάνες που φοράνε τις μαντίλες, δεν το κάνουν απαραίτητα επειδή τους το επιβάλλουν οι σύζυγοι τους. Συνήθως ντύνονται έτσι θεωρώντας ότι αυτό επιθυμεί ο θεός τους.
Αν και τα πιο πάνω νομίζω ότι καλύπτουν το θέμα, θα ήθελα να μείνω σε κάποια επιμέρους ζητήματα, όπως είναι τα θαύματα.
Πριν μου πείτε για τις εικόνες που δακρύζουν, θα σας ρωτήσω: και πού το ξέρω εγώ ότι δεν υπάρχει κάποιος πίσω από την εικόνα που της καθαρίζει κρεμμύδια; Ή, για να σοβαρευτούμε λίγο: Μια καλή ερμηνεία για τα “άγια” δάκρυα είναι η υγρασία. Επίσης αν μια εκκλησία έχει αφραγκιές, μπορεί με μια σύριγγα να ρίξει σταγονίτσες υγρού μέσα από το τζάμι της εικόνας και να την κάνει αυτόματα να δακρύσει.
Αντιλαμβάνεστε φυσικά πόσα χρήματα θα εισπράξει η εκκλησία από τα κεριά που θα αγοράσουν οι χιλιάδες πιστοί που θα συρρεύσουν να δουν το “θαύμα”. Και για να βάλουμε και λίγο το μυαλό μας να δουλέψει: το γεγονός ότι για κάτι δεν έχουμε λογική εξήγηση, δεν σημαίνει ότι είναι θαύμα. Σημαίνει ότι δεν έχουμε, αυτήν τη στιγμή, λογική εξήγηση. Αν δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τους κεραυνούς, αυτό δεν σημαίνει ότι τους ρίχνει ο Δίας. Αν δεν έχουμε ερμηνεία για τους σεισμούς, αυτό δεν σημαίνει ότι τους προκαλεί ο Εγκέλαδος.
Πριν καταφύγετε στην εκδοχή του “θαύματος”, σκεφτείτε αν το γεγονός στο οποίο αναφέρεστε είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να ερμηνευθεί με τον νόμο των πιθανοτήτων ή με οποιονδήποτε άλλον τρόπο. Αλλά ακόμη και αυτό να συμβαίνει, πάλι δεν σημαίνει τίποτε. Σημαίνει απλώς ότι, αυτήν τη στιγμή, δεν μπορούμε να δώσουμε μια ικανοποιητική ερμηνεία.
Αν πράγματι υπάρχει θεός, αντί να κάνει εικόνες να δακρύζουν, ας στείλει πέντε αγγέλους στην πλατεία Συντάγματος και ας κάνει μερικά χέρια ή πόδια να ξαναφυτρώσουν. Ή, ακόμη καλύτερα, ας κάνει μια κατάθεση μερικών εκατομμυρίων ευρώ στον τραπεζικό μου λογαριασμό.
Σε αυτό το πνεύμα, της λογικής ερμηνείας, συμπεριλαμβάνεται και η απάντηση για το θέμα της δημιουργίας του σύμπαντος. Δεν ξέρω πώς ακριβώς δημιουργήθηκε το σύμπαν. Το ότι δεν ξέρω όμως και πιθανόν να μην το κατανοήσω ποτέ, δεν σημαίνει ότι το δημιούργησε κάποιος.
Γιατί τότε τίθεται το ερώτημα, ποιος δημιούργησε αυτό τον κάποιο. Αν μπορώ να δεχτώ αυθαίρετα ότι ο θεός υπήρχε πάντα, μπορώ να δεχτώ, εξίσου αυθαίρετα, και ότι το σύμπαν υπήρχε πάντα. Γιατί δηλαδή η μία αυθαίρετη σκέψη είναι καλύτερη από την άλλη;
Ακόμη όμως και αν δεχτώ ότι κάποια δύναμη δημιούργησε τον κόσμο, αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι αυτή η δύναμη ακούει τις προσευχές μου, ενδιαφέρεται για μένα, τι κάνω, πώς ζω τη ζωή μου και ότι μου έχει εξασφαλίσει οικόπεδο στον παράδεισο αν νηστέψω τη Μεγάλη Παρασκευή. Το ένα δεν συνεπάγεται το άλλο.
Ας πάρουμε τώρα και το επιχείρημα “μα καλά, αν δεν πιστεύεις, σε ποιον θα έχεις να στραφείς όταν αισθάνεσαι αδύναμος;”. Αντιλαμβάνεστε, ελπίζω, ότι η ανάγκη μου να στραφώ σε κάποιον, δεν συνεπάγεται και την ύπαρξή του. Η ανάγκη μου για δώρο την Πρωτοχρονιά, δεν συνεπάγεται την ύπαρξη του Άγιου Βασίλη.
Ένα ακόμη επιχείρημα που μπορεί κανείς να ακούσει είναι “αν δεν υπάρχει Θεός, τότε επιτρέπονται τα πάντα”. Τη “λογική” αυτού του επιχειρήματος δεν χρειάζεται καν να την σχολιάσω. Το ότι δεν σας αρέσει ένα συμπέρασμα, δεν σημαίνει ότι οι προκείμενες που οδηγούν σε αυτό είναι εσφαλμένες. Σε κάθε περίπτωση, ο λόγος για τον οποίο δεν σκοτώνετε, κλέβετε, ψεύδεστε είναι μόνο ότι απαγορεύονται από τη θρησκεία σας; Αν ναι, σκεφτείτε τι γνώμη θα σχηματίσουν για εσάς εκείνοι που δεν τα κάνουν όλα αυτά παρ’ όλο που δεν πιστεύουν ότι θα τιμωρηθούν στην επόμενη ζωή.
Τι γίνεται όμως με όσους είχαν μια “βιωματική” εμπειρία του θεού; Κατ’ αρχάς θα πρέπει να τους υπενθυμίσουμε ότι, ανά τους αιώνες και ανά τις θρησκείες, πάντα υπήρχαν άνθρωποι που είχαν βιωματική εμπειρία του θείου. Ποιος έχει δίκιο λοιπόν; Αυτός που έχει βιωματική εμπειρία του Απόλλωνα, της θεάς Κάλι, του θεού των χριστιανών ή των εξωγήινων που τον απήγαγαν;
Και πώς συμβαίνει οι χριστιανοί, οι ινδουϊστές και οι λοιποί θρήσκοι να έχουν ο καθένας βιωματική εμπειρία του δικού τους θεού και ποτέ το αντίστροφο; Γιατί δεν εμφανίζεται η
θεά Κάλι σε έναν χριστιανό καλόγερο ή ο Ιησούς σε έναν ινδουιστή ιερέα;
Το μυαλό μάς παίζει περίεργα παιχνίδια. Μια εμπειρία την οποία βιώνουμε ως αληθινή, δεν είναι απαραίτητα και αληθινή. Νευρολόγοι και ψυχίατροι έχουν μελετήσει και εξηγήσει αυτές τις “βιωματικές” εμπειρίες εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να πείσεις έναν πιστό, ο οποίος νοιώθει ξεχωριστός επειδή ο θεός του τον “επέλεξε”, ότι αυτό που βίωσε ήταν κάτι που θα μπορούσε να να συμπεριληφθεί στην ευρύτερη κατηγορία των παραισθήσεων. Εξάλλου, εκείνος το ένιωσε σαν να ήταν πραγματικό.
Θεός μάλλον δεν υπάρχει. Ζήστε λοιπόν τη ζωή σας ελεύθεροι από ψεύτικους περιορισμούς και παραμυθάκια!
Δηλαδή όλοι αυτοί που πιστεύουν στο θεό είναι χαζοί;
Όχι, δεν είναι χαζοί. Όχι περισσότερο από εμένα και από εσένα.
Κοιτάξτε τι γίνεται όμως.
Η πίστη στον θεό συνεπάγεται πολλά πράγματα.
Συνεπάγεται ότι δεν χανόμαστε στο τίποτε όταν φεύγουμε από τη ζωή. Ότι συνεχίζουμε να υπάρχουμε κάπου αλλού.
Συνεπάγεται ότι οι αγαπημένοι μας βρίσκονται κάπου ψηλά και μας κοιτάζουν και ότι θα τους ξανασυναντήσουμε κάποια στιγμή.
Συνεπάγεται ότι οι καλές μας πράξεις θα ανταμειφθούν, ενώ όλοι αυτοί οι κακοί άνθρωποι θα εισπράξουν τη δίκαιη τιμωρία τους –αν όχι σε αυτήν– τουλάχιστον στην επόμενη ζωή.
Συνεπάγεται ότι υπάρχει μια οντότητα η οποία, σαν στοργικός πατέρας, μας ακούει όταν του απευθυνόμαστε, μας προσέχει και μπορεί να μας στηρίξει στις δυσκολίες που περνάμε.
Συνεπάγεται ότι σε πολλά ηθικά θέματα υπάρχουν έτοιμες και εύκολες απαντήσεις.
Αν κάποιος αρνηθεί την πίστη στον θεό, τα χάνει όλα αυτά. Στερείται ένα πολύ ισχυρό ψυχικό δεκανίκι. Η καθημερινότητά μας δεν είναι μια παιδική χαρά. Αντιθέτως. Είναι γεμάτη πόνο, αποτυχίες, δυσκολίες και απογοητεύσεις. Η πίστη στον θεό σε βοηθάει να τα αντιμετωπίσεις όλα αυτά. Σου δίνει δύναμη και ελπίδα.
Εξάλλου, εκείνος που αρνείται την πίστη του, πρέπει επίσης να δεχτεί ότι όλα όσα άκουγε τόσα χρόνια από σχολείο, γονείς και εκκλησία είναι ψέμματα. Πρέπει να αναθεωρήσει την ταυτότητά του. Το πώς αντιλαμβάνεται τον εαυτό του εντός του σύμπαντος, αλλά και εντός της κοινωνίας και της οικογένειάς του.
Είναι πολύ δύσκολο για έναν άνθρωπο να σηκώσει αυτό το βάρος. Και το δεκανίκι του να στερηθεί και να πρέπει να αντιληφθεί τον εαυτό του σε έναν διαφορετικό κόσμο. Δεν είναι χαζομάρα λοιπόν, ούτε αφέλεια. Είναι απλώς αδυναμία χαρακτήρα. Και η αδυναμία χαρακτήρα είναι κάτι ανθρώπινο. Πολύ ανθρώπινο
Κατ’ αρχάς, όταν λέτε ότι πιστεύετε στον θεό, σε ποιον θεό αναφέρεστε; Στον Βάαλ, τον Δία, τον Κετζαλκοάτλ, τον Όντιν, τις ινδουϊστικές θεότητες ή τον θεό των μονοθεϊστικών θρησκειών (ιουδαϊσμός, χριστιανισμός, ισλάμ);
Με ποιο κριτήριο έχετε επιλέξει τον έναν από τον άλλο; Και μη μου πείτε “τα ιερά βιβλία που λένε για θαύματα”. Γιατί τα ιερά βιβλία ΚΑΘΕ θρησκείας λένε για θαύματα τα οποία έγιναν “τότε” και, κατά διαβολική σύμπτωση, έπαψαν να επαναλαμβάνονται.
Ας υποθέσουμε όμως ότι επιλέγετε τον θεό των μονοθεϊστικών θρησκειών. Αυτό τι σημαίνει αυτομάτως; Σημαίνει ότι οι πιστοί όλων των άλλων θρησκειών είναι ανόητοι ενώ εσείς έξυπνοι.
Γιατί, αν είναι καθαρά θέμα λογικής, τότε γιατί δεν καταλήγουν όλοι οι άνθρωποι να λατρεύουν τον δικό σας θεό; Αρκεί απλώς να τους ενημερώσετε για την επιχειρηματολογία σας και αμέσως θα τους προσηλυτίσετε.
Αν λοιπόν δεν θέλετε να βγάλετε όλους τους αλλόθρησκους εκ γενετής χαζούς, πρέπει να δεχτείτε ότι είναι θέμα πίστης. Αλλά αν είναι μόνο θέμα πίστης, τότε πού υπερέχει η δική σας θρησκεία από οποιαδήποτε άλλη; Όσο αυθαίρετα πιστεύω εγώ στον ένα και μοναδικό θεό, πιστεύει και ο γείτονάς μου στον Δία.
Άντε όμως και καταλήξαμε στον συγκεκριμένο θεό. Από εκεί και πέρα πώς προχωράμε; Πώς επιλέγουμε ανάμεσα σε ιουδαϊσμό, χριστιανισμό ή ισλάμ; Αν επιλέξουμε χριστιανισμό, ποιο είναι το ασφαλές κριτήριο για να επιλέξουμε ανάμεσα σε ορθόδοξη και καθολική πίστη; Ανάμεσα στο παλιό και το νέο ημερολόγιο; Ανάμεσα στα διδάγματα του Άνθιμου ή του Ιερώνυμου;
Μπορείτε να βρείτε όποιο (αυθαίρετο προφανώς) κριτήριο θέλετε. Και πριν μου πείτε ότι δεν είναι αυθαίρετο, αναλογιστείτε ξανά. Αν λόγου χάρη είστε καθολικοί, τόσα εκατομμύρια ορθόδοξοι είναι ανόητοι και εσείς είστε οι έξυπνοι; Δηλαδή αυτοί είναι βλάκες που δεν πιστεύουν ότι το Άγιο Πνεύμα είναι “και εκ του υιού εκπορευόμενο”; Και πώς ακριβώς μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ή να διαψεύσουμε ότι συμβαίνει το ένα ή το άλλο; Δεν μπορούμε φυσικά. Αφού δεν μπορούμε λοιπόν, τι δηλώνει για τη διανοητική μας κατάσταση ότι επιλέγουμε τη μία εκδοχή ή την άλλη;
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, αν ο θεός υπάρχει και είναι ένας και έχει συγκεκριμένες απαιτήσεις από εμάς, γιατί υπάρχουν τόσο πολλές θρησκείες και αιρέσεις; Γιατί ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του για τον θεό και δίνει τη δική του ερμηνεία για τη φύση και τη θέλησή του; Αν υπήρχε πράγματι θεός, δεν θα έλυνε αυτόματα όλα αυτά τα ζητήματα με κάποιον, απλό για εκείνον, τρόπο; Λόγου χάρη να στείλει από έναν άγγελο στον επικεφαλής κάθε θρησκείας για να του εξηγήσει ότι το θέλημά του εκφράζεται σωστά μόνο από τους Χριστιανούς Ορθοδόξους Νεοημερολογίτες και ότι πρέπει όλοι οι υπόλοιποι να ακολουθήσουν τα διδάγματα των τελευταίων.
Το ότι δεν μπαίνει ο θεός σε μια τόσο απλή και εύκολη διαδικασία, αφήνοντας το μεγαλύτερο κομμάτι της ανθρωπότητας στην άγνοια και την αμαρτία, δεν εξηγείται πολύ εύκολα αν σκεφτούμε ότι ο θεός, όπως τον κατανοείτε τουλάχιστον, δεν υπάρχει;
Αν είστε χριστιανοί, σκεφτείτε το εξής: αν υπήρχε ο θεός, όπως τον περιγράφει η θρησκεία σας και όπως τον κατανοείτε, θα επέτρεπε ποτέ να δημιουργηθεί το σχίσμα; Θα επέτρεπε ποτέ στο ισλάμ να γίνει μια τόσο μεγάλη θρησκεία;
Αν είστε μουσουλμάνοι, αναρωτηθείτε: αν υπήρχε ο παντοδύναμος θεός, όπως τον περιγράφει η θρησκεία σας και όπως τον κατανοείτε, δεν θα έβρισκε κάποιον καλύτερο τρόπο για να κάνει γνωστό το θέλημά του από έναν αγράμματο καμηλιέρη; Θα χρειαζόταν άραγε να βάλει τους πιστούς του να κάνουν ιερούς πολέμους για να προσηλυτίσουν τους αλλόδοξους λαούς; Δεν θα είχε πετύχει μέχρι σήμερα τον συνολικό προσηλυτισμό κάθε ανθρώπου και κάθε κοινωνίας στον ορθό δρόμο; Θα επέτρεπε ποτέ τη διάσπαση του ισλάμ σε σουνίτες και σιίτες;
Μα καλά, θα μου αντιπροτείνετε: αν δεν υπάρχει θεός, πώς γίνονται τόσα θαύματα;
Δεν γίνονται. Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει θεός.
Κατ’ αρχάς δεν έχουμε ακριβή στατιστικά στοιχεία για το πόσοι “θεραπεύονται” κάθε χρόνο από τις κατά τόπους Παναγίες. Επιπλέον δεν έχουμε ακριβή στοιχεία για το τι ακριβώς είχαν και αν η ασθένεια επανήλθε. Π.χ. μπορεί κάποιος να έχει διαγνωστεί με μια ασθένεια και να κάνει τάμα στη Μεγαλόχαρη προκειμένου να γίνει καλά. Και πράγματι, μετά από κάποιο διάστημα, οι εξετάσεις να δείξουν ότι θεραπεύτηκε. Αυτό όμως δεν είναι κριτήριο για την αποτελεσματικότητα της Μεγαλόχαρης.
-Πρώτον, δεν ξέρουμε αν είχε γίνει λάθος διάγνωση.
-Δεύτερον, δεν ξέρουμε αν πρόκειται για κάποια περίπτωση αυτοΐασης. Όπως ίσως να γνωρίζετε, κάποιοι άνθρωποι θεραπεύονται, ακόμη και από πολύ σοβαρές ασθένειες, μόνοι τους.
-Τρίτον, μπορεί η ασθένεια μετά από κάποιο διάστημα να επανήλθε.
-Τέταρτον, μπορεί, αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος είχε ξεκινήσει θεραπεία, να ήταν η θεραπεία που τον θεράπευσε και όχι το τάμα. Ούτε που σας είχε περάσει από το μυαλό, ε;
Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι ούτε η Μεγαλόχαρη ούτε κανένας άλλος άγιος δεν κατάφεραν ποτέ να κάνουν ένα ακρωτηριασμένο χέρι να ξαναφυτρώσει; Και ότι θαύματα γίνονται μόνο εκεί που θα μπορούσε η θεραπεία να οφείλεται σε άλλους, μη θεϊκούς, παράγοντες;
Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι αν υπήρχε ο πανάγαθος και παντοδύναμος θεός, δεν θα υπήρχε τόσος πόνος, τόσο κακό και τόση οδύνη στον κόσμο; Φυσικά οι θεολόγοι κάνουν πολύπλοκα νοητικά κατασκευάσματα του τύπου “ναι, αλλά θα ανταμειφθούν στην επόμενη ζωή”, “το κάνει για να μας δοκιμάσει”, ”άγνωστες οι βουλές του Κυρίου”, και άλλα παρόμοια.
Αντί να χρησιμοποιείτε τέτοια νοητικά τερτίπια, για σκεφτείτε το λίγο. Θα επέτρεπε πράγματι ένας πανάγαθος και παντοδύναμος θεός να πραγματοποιούνται όλες αυτές οι φρικαλεότητες που ακούμε να συμβαίνουν σε πολέμους, εγκλήματα, ασθένειες, λιμούς και τόσα άλλα;
Αντί να πούμε “άγνωστες οι βουλές του Κυρίου”, δεν είναι πιο λογικό να υποθέσουμε ότι ο Κύριος δεν υπάρχει; Και ότι μυθολογίες 2.000 ετών και βάλε δεν είναι καλοί λόγοι για να διαμορφώνουμε την καθημερινότητά μας;
Γιατί δεν είναι απλά θέμα πίστης, όπως αντιλαμβάνεστε. Αν εγώ θέλω να είμαι σωστός χριστιανός, πρέπει να νηστεύω, να μην παίζω το πουλί μου, να μην κάνω σεξ πριν το γάμο ή με άτομα του ίδιου φύλου με εμένα και ένα σωρό άλλα πράγματα. Γενικώς να έχω ένα εκατομμύριο περιορισμούς στην καθημερινότητά μου. Αν πράγματι υπάρχει θεός και μπορώ να εξασφαλίσω οικόπεδο στον παράδεισο, άντε να στερηθώ τις παρτούζες και τα λουκάνικα τη Μεγάλη Παρασκευή.
Αν όμως δεν υπάρχει θεός, δεν θα ήμουν λίγο αφελής να χάσω τόσες απολαύσεις χωρίς τελικά να υπάρχει λόγος; Και όταν λέω αφελής, να καταλαβαινόμαστε, έτσι;
Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι οι περισσότερες θρησκευτικές απαγορεύσεις αφορούν φυσικές και εγγενείς τάσεις του ανθρώπου; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί υπάρχει απαγόρευση για τη μοιχεία, αλλά όχι για την κατανάλωση περιττωμάτων; Επειδή το να ξενοπηδάμε το έχουμε στη φύση μας αλλά το να τρώμε σκατά δεν το έχουμε. Άρα δεν χρειαζόταν να δημιουργηθεί απαγόρευση για το συγκεκριμένο θέμα.
Αν ο θεός ήθελε να μην κάνουμε κάποια πράγματα, δεν θα ήταν πιο απλό να μας “προγραμματίσει” ώστε να μη μας αρέσουν; Και μη μου πείτε τώρα για ελευθερίες βούλησης και άλλες τέτοιες χαζομάρες. Γιατί και σκατά είμαστε ελεύθεροι να φάμε αν το επιθυμούμε. Απλώς ΔΕΝ το επιθυμούμε. Και όχι απλώς δεν το επιθυμούμε, μας αηδιάζει. Δεν θα ήταν πιο απλό για τον θεό να κάνει κάτι αντίστοιχο για τη μοιχεία ή το σεξ πριν το γάμο αντί να μας λέει “ου μοιχεύσεις”;
Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι η πλειονότητα των θρησκευτικών απαγορεύσεων έχουν κοινωνικές προεκτάσεις; Λόγου χάρη, επειδή η κλοπή ως φαινόμενο δημιουργεί προβλήματα στο κοινωνικό σύνολο, δεν αρκεί να την απαγορεύσω νομικά. Είναι πολύ πιο αποτελεσματικό να την συμπεριλάβω στις αμαρτίες που οδηγούν στην κόλαση.
Αν θέλω να ντύνονται οι γυναίκες πιο σεμνά, αντί να τις κυνηγάω, αρκεί να πω ότι είναι θέλημα θεού. Ξέρετε, οι μουσουλμάνες που φοράνε τις μαντίλες, δεν το κάνουν απαραίτητα επειδή τους το επιβάλλουν οι σύζυγοι τους. Συνήθως ντύνονται έτσι θεωρώντας ότι αυτό επιθυμεί ο θεός τους.
Αν και τα πιο πάνω νομίζω ότι καλύπτουν το θέμα, θα ήθελα να μείνω σε κάποια επιμέρους ζητήματα, όπως είναι τα θαύματα.
Πριν μου πείτε για τις εικόνες που δακρύζουν, θα σας ρωτήσω: και πού το ξέρω εγώ ότι δεν υπάρχει κάποιος πίσω από την εικόνα που της καθαρίζει κρεμμύδια; Ή, για να σοβαρευτούμε λίγο: Μια καλή ερμηνεία για τα “άγια” δάκρυα είναι η υγρασία. Επίσης αν μια εκκλησία έχει αφραγκιές, μπορεί με μια σύριγγα να ρίξει σταγονίτσες υγρού μέσα από το τζάμι της εικόνας και να την κάνει αυτόματα να δακρύσει.
Αντιλαμβάνεστε φυσικά πόσα χρήματα θα εισπράξει η εκκλησία από τα κεριά που θα αγοράσουν οι χιλιάδες πιστοί που θα συρρεύσουν να δουν το “θαύμα”. Και για να βάλουμε και λίγο το μυαλό μας να δουλέψει: το γεγονός ότι για κάτι δεν έχουμε λογική εξήγηση, δεν σημαίνει ότι είναι θαύμα. Σημαίνει ότι δεν έχουμε, αυτήν τη στιγμή, λογική εξήγηση. Αν δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τους κεραυνούς, αυτό δεν σημαίνει ότι τους ρίχνει ο Δίας. Αν δεν έχουμε ερμηνεία για τους σεισμούς, αυτό δεν σημαίνει ότι τους προκαλεί ο Εγκέλαδος.
Πριν καταφύγετε στην εκδοχή του “θαύματος”, σκεφτείτε αν το γεγονός στο οποίο αναφέρεστε είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να ερμηνευθεί με τον νόμο των πιθανοτήτων ή με οποιονδήποτε άλλον τρόπο. Αλλά ακόμη και αυτό να συμβαίνει, πάλι δεν σημαίνει τίποτε. Σημαίνει απλώς ότι, αυτήν τη στιγμή, δεν μπορούμε να δώσουμε μια ικανοποιητική ερμηνεία.
Αν πράγματι υπάρχει θεός, αντί να κάνει εικόνες να δακρύζουν, ας στείλει πέντε αγγέλους στην πλατεία Συντάγματος και ας κάνει μερικά χέρια ή πόδια να ξαναφυτρώσουν. Ή, ακόμη καλύτερα, ας κάνει μια κατάθεση μερικών εκατομμυρίων ευρώ στον τραπεζικό μου λογαριασμό.
Σε αυτό το πνεύμα, της λογικής ερμηνείας, συμπεριλαμβάνεται και η απάντηση για το θέμα της δημιουργίας του σύμπαντος. Δεν ξέρω πώς ακριβώς δημιουργήθηκε το σύμπαν. Το ότι δεν ξέρω όμως και πιθανόν να μην το κατανοήσω ποτέ, δεν σημαίνει ότι το δημιούργησε κάποιος.
Γιατί τότε τίθεται το ερώτημα, ποιος δημιούργησε αυτό τον κάποιο. Αν μπορώ να δεχτώ αυθαίρετα ότι ο θεός υπήρχε πάντα, μπορώ να δεχτώ, εξίσου αυθαίρετα, και ότι το σύμπαν υπήρχε πάντα. Γιατί δηλαδή η μία αυθαίρετη σκέψη είναι καλύτερη από την άλλη;
Ακόμη όμως και αν δεχτώ ότι κάποια δύναμη δημιούργησε τον κόσμο, αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι αυτή η δύναμη ακούει τις προσευχές μου, ενδιαφέρεται για μένα, τι κάνω, πώς ζω τη ζωή μου και ότι μου έχει εξασφαλίσει οικόπεδο στον παράδεισο αν νηστέψω τη Μεγάλη Παρασκευή. Το ένα δεν συνεπάγεται το άλλο.
Ας πάρουμε τώρα και το επιχείρημα “μα καλά, αν δεν πιστεύεις, σε ποιον θα έχεις να στραφείς όταν αισθάνεσαι αδύναμος;”. Αντιλαμβάνεστε, ελπίζω, ότι η ανάγκη μου να στραφώ σε κάποιον, δεν συνεπάγεται και την ύπαρξή του. Η ανάγκη μου για δώρο την Πρωτοχρονιά, δεν συνεπάγεται την ύπαρξη του Άγιου Βασίλη.
Ένα ακόμη επιχείρημα που μπορεί κανείς να ακούσει είναι “αν δεν υπάρχει Θεός, τότε επιτρέπονται τα πάντα”. Τη “λογική” αυτού του επιχειρήματος δεν χρειάζεται καν να την σχολιάσω. Το ότι δεν σας αρέσει ένα συμπέρασμα, δεν σημαίνει ότι οι προκείμενες που οδηγούν σε αυτό είναι εσφαλμένες. Σε κάθε περίπτωση, ο λόγος για τον οποίο δεν σκοτώνετε, κλέβετε, ψεύδεστε είναι μόνο ότι απαγορεύονται από τη θρησκεία σας; Αν ναι, σκεφτείτε τι γνώμη θα σχηματίσουν για εσάς εκείνοι που δεν τα κάνουν όλα αυτά παρ’ όλο που δεν πιστεύουν ότι θα τιμωρηθούν στην επόμενη ζωή.
Τι γίνεται όμως με όσους είχαν μια “βιωματική” εμπειρία του θεού; Κατ’ αρχάς θα πρέπει να τους υπενθυμίσουμε ότι, ανά τους αιώνες και ανά τις θρησκείες, πάντα υπήρχαν άνθρωποι που είχαν βιωματική εμπειρία του θείου. Ποιος έχει δίκιο λοιπόν; Αυτός που έχει βιωματική εμπειρία του Απόλλωνα, της θεάς Κάλι, του θεού των χριστιανών ή των εξωγήινων που τον απήγαγαν;
Και πώς συμβαίνει οι χριστιανοί, οι ινδουϊστές και οι λοιποί θρήσκοι να έχουν ο καθένας βιωματική εμπειρία του δικού τους θεού και ποτέ το αντίστροφο; Γιατί δεν εμφανίζεται η
θεά Κάλι σε έναν χριστιανό καλόγερο ή ο Ιησούς σε έναν ινδουιστή ιερέα;
Το μυαλό μάς παίζει περίεργα παιχνίδια. Μια εμπειρία την οποία βιώνουμε ως αληθινή, δεν είναι απαραίτητα και αληθινή. Νευρολόγοι και ψυχίατροι έχουν μελετήσει και εξηγήσει αυτές τις “βιωματικές” εμπειρίες εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να πείσεις έναν πιστό, ο οποίος νοιώθει ξεχωριστός επειδή ο θεός του τον “επέλεξε”, ότι αυτό που βίωσε ήταν κάτι που θα μπορούσε να να συμπεριληφθεί στην ευρύτερη κατηγορία των παραισθήσεων. Εξάλλου, εκείνος το ένιωσε σαν να ήταν πραγματικό.
Θεός μάλλον δεν υπάρχει. Ζήστε λοιπόν τη ζωή σας ελεύθεροι από ψεύτικους περιορισμούς και παραμυθάκια!
Δηλαδή όλοι αυτοί που πιστεύουν στο θεό είναι χαζοί;
Όχι, δεν είναι χαζοί. Όχι περισσότερο από εμένα και από εσένα.
Κοιτάξτε τι γίνεται όμως.
Η πίστη στον θεό συνεπάγεται πολλά πράγματα.
Συνεπάγεται ότι δεν χανόμαστε στο τίποτε όταν φεύγουμε από τη ζωή. Ότι συνεχίζουμε να υπάρχουμε κάπου αλλού.
Συνεπάγεται ότι οι αγαπημένοι μας βρίσκονται κάπου ψηλά και μας κοιτάζουν και ότι θα τους ξανασυναντήσουμε κάποια στιγμή.
Συνεπάγεται ότι οι καλές μας πράξεις θα ανταμειφθούν, ενώ όλοι αυτοί οι κακοί άνθρωποι θα εισπράξουν τη δίκαιη τιμωρία τους –αν όχι σε αυτήν– τουλάχιστον στην επόμενη ζωή.
Συνεπάγεται ότι υπάρχει μια οντότητα η οποία, σαν στοργικός πατέρας, μας ακούει όταν του απευθυνόμαστε, μας προσέχει και μπορεί να μας στηρίξει στις δυσκολίες που περνάμε.
Συνεπάγεται ότι σε πολλά ηθικά θέματα υπάρχουν έτοιμες και εύκολες απαντήσεις.
Αν κάποιος αρνηθεί την πίστη στον θεό, τα χάνει όλα αυτά. Στερείται ένα πολύ ισχυρό ψυχικό δεκανίκι. Η καθημερινότητά μας δεν είναι μια παιδική χαρά. Αντιθέτως. Είναι γεμάτη πόνο, αποτυχίες, δυσκολίες και απογοητεύσεις. Η πίστη στον θεό σε βοηθάει να τα αντιμετωπίσεις όλα αυτά. Σου δίνει δύναμη και ελπίδα.
Εξάλλου, εκείνος που αρνείται την πίστη του, πρέπει επίσης να δεχτεί ότι όλα όσα άκουγε τόσα χρόνια από σχολείο, γονείς και εκκλησία είναι ψέμματα. Πρέπει να αναθεωρήσει την ταυτότητά του. Το πώς αντιλαμβάνεται τον εαυτό του εντός του σύμπαντος, αλλά και εντός της κοινωνίας και της οικογένειάς του.
Είναι πολύ δύσκολο για έναν άνθρωπο να σηκώσει αυτό το βάρος. Και το δεκανίκι του να στερηθεί και να πρέπει να αντιληφθεί τον εαυτό του σε έναν διαφορετικό κόσμο. Δεν είναι χαζομάρα λοιπόν, ούτε αφέλεια. Είναι απλώς αδυναμία χαρακτήρα. Και η αδυναμία χαρακτήρα είναι κάτι ανθρώπινο. Πολύ ανθρώπινο
Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2011
ΟΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ
Από τις διατάξεις του νομοσχεδίου για την εργασιακή εφεδρεία (την απόλυση δηλαδή), που κατατέθηκε την περασμένη Πέμπτη στη Βουλή, εξαιρούνται ορισμένοι κλάδοι.
Οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων και σωστά γίνεται αυτό. Τα σχολεία δεν στερούνται μόνο βιβλίων, αλλά και ικανού αριθμού εκπαιδευτικών - οι γονείς το γνωρίζουν. Εξαιρείται ακόμα το ιατρικό, νοσηλευτικό και παραϊατρικό προσωπικό των νοσοκομείων. Επίσης σωστή εξαίρεση - όσοι έχουν εμπειρία από τα δημόσια νοσοκομεία έχουν διαπιστώσει τα πολλά κενά που παρατηρούνται. Υπάρχουν επίσης μερικές δικαιολογημένες εξαιρέσεις, οι πυροσβέστες για παράδειγμα, ιδιαίτερα αναγκαίοι σε μια χώρα που κάθε καλοκαίρι γίνεται παρανάλωμα.
Υπάρχουν ωστόσο κάποιες εξαιρέσεις που στην κυριολεξία βγάζουν μάτι. Παράδειγμα πρώτο, οι διοικητικοί υπάλληλοι του υπουργείου Εξωτερικών. Γιατί άραγε; Είναι πιο χρήσιμοι από τους υπαλλήλους των ερευνητικών κέντρων με εμπειρία που οδηγούνται στην εφεδρεία; Είναι πιο αναγκαίοι από τους διπλωμάτες, οι οποίοι δεν εξαιρούνται;
Παράδειγμα δεύτερο και πιο ακραίο: εξαιρούνται οι κληρικοί κάθε βαθμίδας. Στην Ελλάδα του 2011 περίπου 30.000 εργαζόμενοι σε υπουργεία και οργανισμούς θεωρούνται πλεονάζοντες, αλλά οι ιερείς θεωρούνται αναγκαίοι! Η Πολιτεία δέχεται πως ο ΟΚΑΝΑ, για παράδειγμα, μπορεί να λειτουργήσει χωρίς μερικούς εξειδικευμένους υπαλλήλους του που προσφέρουν πραγματικό έργο.
Ωστόσο, δεν δέχεται πως μπορεί να μπουν στην εφεδρεία κάποιοι από τους περίπου 10.000 παπάδες!
Ζούμε σ' ένα κράτος το οποίο θεωρεί πιο αναγκαίο έναν παπά από έναν επιστήμονα. Και αυτή η επιλογή σημαίνει πολλά...
Ελευθεροτυπία
Οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων και σωστά γίνεται αυτό. Τα σχολεία δεν στερούνται μόνο βιβλίων, αλλά και ικανού αριθμού εκπαιδευτικών - οι γονείς το γνωρίζουν. Εξαιρείται ακόμα το ιατρικό, νοσηλευτικό και παραϊατρικό προσωπικό των νοσοκομείων. Επίσης σωστή εξαίρεση - όσοι έχουν εμπειρία από τα δημόσια νοσοκομεία έχουν διαπιστώσει τα πολλά κενά που παρατηρούνται. Υπάρχουν επίσης μερικές δικαιολογημένες εξαιρέσεις, οι πυροσβέστες για παράδειγμα, ιδιαίτερα αναγκαίοι σε μια χώρα που κάθε καλοκαίρι γίνεται παρανάλωμα.
Υπάρχουν ωστόσο κάποιες εξαιρέσεις που στην κυριολεξία βγάζουν μάτι. Παράδειγμα πρώτο, οι διοικητικοί υπάλληλοι του υπουργείου Εξωτερικών. Γιατί άραγε; Είναι πιο χρήσιμοι από τους υπαλλήλους των ερευνητικών κέντρων με εμπειρία που οδηγούνται στην εφεδρεία; Είναι πιο αναγκαίοι από τους διπλωμάτες, οι οποίοι δεν εξαιρούνται;
Παράδειγμα δεύτερο και πιο ακραίο: εξαιρούνται οι κληρικοί κάθε βαθμίδας. Στην Ελλάδα του 2011 περίπου 30.000 εργαζόμενοι σε υπουργεία και οργανισμούς θεωρούνται πλεονάζοντες, αλλά οι ιερείς θεωρούνται αναγκαίοι! Η Πολιτεία δέχεται πως ο ΟΚΑΝΑ, για παράδειγμα, μπορεί να λειτουργήσει χωρίς μερικούς εξειδικευμένους υπαλλήλους του που προσφέρουν πραγματικό έργο.
Ωστόσο, δεν δέχεται πως μπορεί να μπουν στην εφεδρεία κάποιοι από τους περίπου 10.000 παπάδες!
Ζούμε σ' ένα κράτος το οποίο θεωρεί πιο αναγκαίο έναν παπά από έναν επιστήμονα. Και αυτή η επιλογή σημαίνει πολλά...
Ελευθεροτυπία
Κυριακή 28 Αυγούστου 2011
Η θεία λειτουργία στις ΕΡΤ
Πολύ σωστή η μετάδοση της θείας λειτουργίας κάθε Κυριακή από την ΕΡΤ, για τους ανθρώπους που για διάφορους λόγους δεν μπορούν να πάνε στην εκκλησία.
Και δεν νομίζω να υπάρχει καμιά αντίρρηση γι αυτό, μιας και είμαστε ορθόδοξο κράτος, είτε το θέλομε είτε δεν το θέλομε και όχι κράτος άθεο και λαϊκό όπως λένε.....
Όμως δεν είναι σωστό, η κρατική τηλεόραση, να διαθέτει δυο κανάλια για να μεταδίδει το ίδιο έργο με διαφορετικούς παπαδο-ηθοποιούς.
Εκτός κι αν αυτό γίνεται για να προβληθούν οι ματαιόδοξοι ελληναράδες αρχιερείς.
Νομίζω πως το κράτος μπορεί να δώσει στην Εκκλησία της Ελλάδος μια συχνότητα και να μεταδίδει από εκεί όλη μέρα ψαλμωδίες και ακολουθίες, για όσους
δεν βρίσκουν στη ζωή νόημα και περιμένουν το θάνατο για να οδγηθούν στις αυταπάτες τους !
Πέμπτη 18 Αυγούστου 2011
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΑΛΙΜΠΑΝΙΣΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΩΝ
Παρατηρώντας τις διάφορες αναρτήσεις με θρησκευτικό περιεχόμενο και τα σχόλια που γίνονται, βλέπω πως οι ορθόδοξοι ταλιμπάν, που είναι
και εντεταλμένοι του ΟΟΔΕ και καραδαδοκούν στο διαδίκτυο , μην έχοντας επιχειρήματα να αντιτάξουν, αναμασούν συνεχώς αυτά που τους
έχει διδάξει η ορθόδοξη οργανωμένη παραπληροφόριση.
Βλέπομε λοιπόν την ίδια καραμέλα να πιπιλίζουν σε κάθε σχόλιό τους :
"Είσαι μασώνος, νεοεποχίτης, αντίχριστος"
Δέν πείθουν όμως με αυτά και κατεβάζουν το βαρύ πυροβολικό τους:
" Είσαι αρχαιολάτρης, παγανιστής, ειδωλολάτρης, δωδεκαθεϊστής "
Και μπορεί να υπάρχουν κάποιοι ρομαντικοί της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, που προσπαθούν με αναμνηστικές τελετές να θυμίσουν στους
σημερινούς Έλληνες μερικά πράγματα από τους προγόνους μας.
Παίρνοντας αφορμή από αυτούς τους "γραφικούς " όπως τους λένε, κατηγορούν καθέναν που δεν πείθεται από την ορθόδοξη διδαχή, ότι είναι δωδεκαθεϊστής
Το ξέρουν όμως πολύ καλά πως δεν είναι έτσι. Εγώ τουλάχιστον δεν γνωρίζω ΚΑΝΕΝΑΝ όσο κι αν έχω ψάξει.
Όλοι είναι άθρησκοι, άθεοι ή ορθόδοξοι που έχουν να πάνε στην εκκλησία από τότε που βαφτίστηκαν.
Εξάλλου οι περισσότεροι, απλά τηρούν τα έθιμα που έχουν επικρατήσει στον τόπο μας Χριστούγεννα και Πάσχα και δεν πατούν τα πόδια τους
στους ιερούς ναούς. Η μόνη μέρα που πάνε είναι το βράδυ της ανάστασης και τότε όμως μόνο στην αυλή...
Κάποτε είχα ακούσει στην τηλεόραση το γνωστό θεολόγο Σωτηρόπουλο νά λέει πως στη θεία λειτουργία δεν πάει ούτε το 2% των πιστών !
Τώρα τι σόι ορθόδοξοι είναι, να μη συμμετέχουν κι από την άλλη να κοκορεύονται πως είναι η πλειοψηφία, το 98% του λαού, μόνο για γέλια είναι...
Τους πονάει όμως πιο πολύ, ο φόβος για αυτά που έχουν κάνει εναντίον του Ελληνικού Πνεύματος γι αυτό και ο ΟΟΔΕ, με τους φανερούς
και κρυφούς πράκτορές του έχει δώσει την εντολή. " Χτυπάτε τους με την κατηγορία του δωδεκαθεϊστή για να γελοιοποιήσομε όσους αντιστρατεύονται
την ορθοδοξία.."
Είναι αστείο, να έχουν περάσει 1700 χρόνια από τότε που επιβλήθηκε ο χριστιανισμός δια πυρός και σιδήρου, με κώδικες που χτυπούσαν κάθε
έκφραση του Ελληνισμού, κι αυτοί ακόμη εκεί να φοβούνται και να κατηγορούν ως αρχαιόπληκτο και ειδωλολάτρη καθέναν που δε σκύβει το
κεφάλι στις επιταγές του ορθόδοξου ιερατείου.
Ποιοι ; Οι λάτρεις του Μαμωνά και της βιομηχανίας των θαυματουργών εικόνων-ειδώλων , που έχουν κάνει περιουσίες εκ του μηδενός απ΄αυτές
λατρεύοντάς τες και παραμυθιάζοντας εξουσιαστικά με βυσινάδες και φιδάκια τις γυναικούλες και τα γεροντάκια.
Μάλλον φταίει , το ότι ουδέποτε ξέχασαν πως μεγαλύτερος κίνδυνος για το χριστιανισμό υπήρξε το αρχαιοελληνικό Πνεύμα, που ήταν το φως και δημιούργησε πολιτισμό, απέναντι στη βιβλική θρησκεία του βαθέος σκότους, που φόρτωσε στις πλάτες των Ελλήνων τον Αβραάμ, τον Αυνάν
και τον Μαλαχία.
Με το να πολεμούν όμως ακόμη και σήμερα και να κάνουν ορθόδοξα συνέδρια, ακόμη και στον ιερό χώρο των Δελφών, για να αντιμετωπίσουν
τους αρχαιολάτρες και όχι βέβεαι το Δία και την Αθηνά, σημαίνει ένα πράγμα μόνο, ότι έχουν πάθει παράκρουση και φοβούνται πολύ, μα πάρα πολύ,αλλιώς δεν εξηγείται τόσο μίσος και τόσο πάθος.
Ας μη φοβούνται τους εραστές του Ωραίου και τ Αληθινού.
Το μαγαζάκι τους δεν κινδυνεύει απ' αυτούς.
Κινδυνεύει από τον κόσμο που άρχισε να ξυπνάει και να φεύγει από το μαντρί !
www.roderikos.blogspot.com
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.jpg)